ένα όνειρο
Με κάλεσε ο Solomantzaros να γράψω για τα όνειρά μου. Είχα πει από Δευτέρα αλλά μου προέκυψε νωρίτερα. Έγραψα μόνο για ένα όνειρο. Το παρακάτω:
Λυσσομανούσε ο άνεμος και τρίζαν τα μπαλκόνια
κάτω από την κουβέρτα μου ήμουν ένα κουβάρι
και με έβλεπα μες σε όνειρο ξεβράκωτο στα χιόνια
να ψάχνω καταφύγιο τρέμοντας σαν το ψάρι
Μελανιασμένο το κορμί τα πόδια παγωμένα
να ψάχνω –μάταια- να βρω κάπου να καταλύσω
πεινούσα και τα χέρια μου τρέμανε τα καημένα
μα είχα πείσμα και ήθελα –ειλικρινά- να ζήσω
Παίρνω βαθιές αναπνοές…τα κόκαλά μου τρίζουν
Κι έτσι όπως είμαι μπλε μαρέν σα νεοδημοκράτης
Κάποιες παλιές καλές στιγμές το νου μου βασανίζουν
Τότε που η σόμπα έκαιγε κι εγώ ήμουνα κοντά της…
Θα συνεχίσω! Προχωρώ στα τέσσερα πεσμένος
ξεβράκωτος –το είπαμε απλά το υπενθυμίζω-
το πρόσωπό μου ο άνεμος χτυπάει μανιασμένος
σαν κάτι να του έκανα που εγώ δεν το γνωρίζω
Φοβάμαι, λέω τέλειωσε! Εδώ θα ξεψυχήσω
μα μια ιδέα φαεινή άστραψε σα λαμπάκι
κόντρα στη χιονοθύελλα –λέω- αν κατουρήσω
ίσως από τους υδρατμούς να ζεσταθώ λιγάκι…
Τα βάζω κάτω, τα μετρώ, τα συν τα πλην ζυγίζω
και λύση εναλλακτική δε βλέπω να έχω άλλη
Κοίτα να δεις που έφτασα! Στο κάτουρο να ελπίζω
από τη δύσκολη στιγμή να έρθει να με βγάλει
Γυρνώ κόντρα στον άνεμο και ψάχνω το όργανό μου
που από το κρύο ζάρωσε κι έγινε σαν τη μπάμια
-Να ζήσω τέτοιο ξεπεσμό; -Γαμώ το κέρατό μου!-
Εγώ που όταν κατούραγα θαμπώνανε τα τζάμια-
Ας είναι! Στέκομαι όρθιος, το βρίσκω, το τεντώνω
σφίγγομαι κι ένας ποταμός βγαίνει –σαν τον Ευφράτη-
και πάνω που αισθάνομαι πως κάπως χαλαρώνω
νιώθω κάτι χτυπήματα κάτι τσιμπιές στην πλάτη
κάτι νυχιές κάτι μπουνιές –ποιος πούστης με χτυπάει
προτού αδειάσει η φούσκα μου που ακόμα είναι γεμάτη;-
Έξαλλη η γυναίκα μου με μίσος με κοιτάει
Και λέει: «φτου σου άχρηστε, τα ‘κανες στο κρεβάτι…»
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
stats
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 4:07 μμ
για την αρχή, στιχάκια, κόβουμε το κεφάλι μας, πρόσφατα (αν όχι και το ίδιο βράδυ) είχατε δείτε (ξανά να υποθέσουμε;) την “Σειρήνα του Μισσισσιπή”. Τώρα για το δεύτερο μέρος … κάποια καθήλωση φροϋδική έχει βάλει το χεράκι της, αλλά τι ακριβώς και πώς, δεν μπορούμε να πούμε.
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 5:57 μμ
Ξεβράκωτος…νεοδημοκράτης…και κατουρημένος…; Αθλιότητες, πράγματι!
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 6:47 μμ
Κι όταν με τη γυναίκα σου θα πας στη stromo-lax
θα σου ξηγήσουν τ’ όνειρο εναλλάξ.
Χίλια ο μαγαζάτορας το στρώμα που επήρες
κι η σύζυγος ψιλό γαζί, μη ξαναπίνεις μπίρες.
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 7:06 μμ
Οτι είσαι καταπληκτικός το ξέρουμε, μην επαναλαμβανόμαστε.
Εκείνο το “θα συνεχίσω” με πάει κατ’ ευθείαν στο Μαραμπού του Καββαδία.
Είναι εκπληκτικό το πως έχεις αφομοιώσει τους καλύτερους ποιητές μας και μας προσφέρεις ένα απολαυστικό σύνολο σχεδόν καθημερινά. Να συνεχίσεις, εννοείται…
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 7:09 μμ
Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ αυτό το τετράστιχο από το Μαραμπού:
Θα προχωρήσω!… Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.
Είναι εκπληκτική η επανάληψη της ιστορίας, της λογοτεχνίας αν θες, ως φάρσα, που αυθόρμητα μας προσφέρεις. Δηλώνω φαν σου χωρίς αμφιβολία…
Φεβρουαρίου 9, 2008 at 7:21 μμ
φαντάζομαι τι παρενέργειες είχατε που κυκλοφορούσατε ξεβράκωτος στα χιόνια
υγ δε λέτε που δεν ήσασταν σε αλώνια?
υγ στιχάκια βοήθεια
υγ μου την πέφτουν ανώνυμοι
Φεβρουαρίου 10, 2008 at 8:52 πμ
….πολύ καλο!
Μα θα ‘ναι βαρετό να σου δίνουμε όλο άριστα,ε;…
Φεβρουαρίου 10, 2008 at 12:10 μμ
ένα έχω να σας πω και βάλτε το καλά στο μυαλό σας : πάλι καλά που τη βγάλατε αρτιμελής
ξέρω μερικούς μερικούς που ξύπνησαν μισοί
Φεβρουαρίου 10, 2008 at 1:34 μμ
#maurochali:
Για το πρώτο μέρος θα σας στενοχωρήσω…
Η Σειρήνα του Μισσισσιπή δε μου τραγούδησε. Τώρα που το επισημάνατε όμως θα φροντίσω να μου τραγουδήσει στο άμεσο μέλλον.
Για την καθήλωση τη Φροϋδική, μάλλον θα συμφωνήσω μαζί σας χωρίς να μπορώ κι εγώ να πω τι και πώς.
#christos:
Συμπτύξατε όλο το νόοημα σε μία πρόταση και αιτιολογήσατε άψογα την κατηγορία του συγκεκριμένου πονήματος. Εύγε!
#αλέξανδρος:
Δεν το είχα συνδέσει με τις μπύρες αλλά τώρα που το λέτε σα να ‘χετε ένα δίκιο.
#Σοφία Κολοτούρου:
Πολλά καλά λόγια μου λές με κίνδυνο να τα πιστέψω και δεν ξέρω αν θα είναι καλό αυτό.
Σε ευχαριστώ όπως και να ‘χει. Και για την ανάλυση και για τη συμμετοχή στο φαν κλαμπ
#tsaperdona:
Τα αλώνια λέω να τα συνδυάσω με…παντελόνια.
Όντως εκεί ξεβράκωτος είναι πιο επικίνδυνο…
υγ
αγνοήστε τους επιδεικτικά. Πού θα πάει. Θα βαρεθούν και θα φύγουν…
#Kyriaz:
Μου φτάνει να σας αρέσουν.
Έτσι κι αλλιώς υποκειμενική η κάθε κρίση.
Τα χαίρομαι όμως τα καλά λόγια για να μην το παίζω και υπεράνω …
#Κ.K.Μοίρης:
Και μόνο που το σκέφτομαι σαν ενδεχόμενο ξεφυσώ με ανακούφιση.
Εκείνο το μισό που έχασαν οι μερικοί που ξέρετε είναι αυτό που φαντάζομαι;
Αν είναι έτσι κομμένες οι μπύρες που λέει και ο αλέξανδρος.
Μαχαίρι λέμε!
Φεβρουαρίου 10, 2008 at 6:37 μμ
πάλι με πρόλαβε άλλος στην πρόσκληση…
αλλά αφού πέρασες τέτοιο μαρτύριο στο όνειρο, τσιμουδιά εγώ
ατμοσφαιρικό το ποίημα πάντως
well done
Φεβρουαρίου 11, 2008 at 2:11 πμ
To σχόλιο τούτο είναι άσχετο με το όνειρο που είδες αλλά που να το άφηνα; Το αφήνω εδώ.
Διάβαζα λοιπόν στό Ζάλο της Κυριακής μια κριτική για την παράσταση του Πανούση. Μεταξύ άλλων ο Πανούσης στη παράσταση λέει τα εξής:
«το Internet είναι υπερτιμημένη παρτούζα. Οπου μπαίνει μέσα ο καθένας και λέει το μακρύ και το κοντό του. Το κοντό του μάλλον, γιατί άμα έχεις μακρύ βγαίνεις έξω και το μοιράζεσαι με τις γειτόνισσες»
Με αφορμή αυτό, σκέφτηκα μηπως θα μπορούσες, έτσι δηλαδή στην πλάκα, λέω αν, μπορούσες να γράψεις κάτι.
Θα έγραφα εγώ αλλά το δικό μου μπλογκ ειναι σοβαρό. Το δικό σου – όπως αναγράφεται και στην κεφαλίδα του στερείται σοβαρότητας. Γι’ αυτό πήρα το θάρρος.
Ολόκληρο το σχετικό άρθρο του Ζάλου είναι εδώ
Και πάλι συγγνώμη δηλαδή αλλά να… είπα κι εγώ το κοντό μου.
Φεβρουαρίου 11, 2008 at 12:58 μμ
#natalia:
Την είδα την πρόσκληση, αλλά όντως σε είχαν προλάβει…
Όχι τσιμουδιά μωρέ. Όχι εδώ τουλάχιστον.
Thanks!
#αλέξανδρος:
Τις έχεις δει τις γειτόνισσές μου;
Φεβρουαρίου 13, 2008 at 11:11 πμ
Δηλώνω φάν, πάντα τέτοια!!
Φεβρουαρίου 13, 2008 at 11:20 πμ
#tasosdev:
καλώς ήρθατε στο φαν κλαμπ.
Προχωρήστε και στα ενδότερα. Με το πάσο σας.