Pente eksi oloklira Soneta gamise ta ki afise ta

Μαΐου 14, 2008 in τα ακατάληπτα

 

Ι

Σαν τον εκθέτη που του κλέψανε τη βάση

αιωρούμαι πάνω από του κόσμου την αχλή

Δε με πειράζει όμως ούτε με ενοχλεί

(δεν είμαι δα ο μοναδικός που τα ‘χει χάσει)

 

Σαν την καμπύλη αναζητώ τις εφαπτόμενες

κι αυτές τυχαία πού και πού με εντοπίζουν

Μα πέφτουν πάνω μου χωρίς να υπολογίζουν

σωστές τροχιές. Κι οι μέρες οι επόμενες

 

διαδέχονται άψυχα το κάθε προηγούμενο

(σε ένα επίπεδο τομές ευθείες γινόμενα

και εμβαδά πολύ καλά υπολογισμένα)

 

Λες και το μόνο που απέμεινε ζητούμενο

είναι να γίνουν ξαφνικά και τα επόμενα

το ίδιο απρόσωπα με όλα τα περασμένα

 

ΙΙ

Ξυπνά ο λήθαργος. Κοιτά και χασμουριέται

-είναι απίστευτη η κοιλότητα του στόματος-

η γλώσσα χάσκει. Ματωμένη καταριέται

τους θεατές του παραπάνω διαζώματος

 

Αρένα ο κόσμος πια. Έρμαιο αμφίβιο

(στο περιθώριο δυο λόφοι στέκουν γκρίζοι

σαν σε ταφόπλακα στημένο ένα επιτύμβιο

άγαλμα που άγνωστο σε μας τι συμβολίζει)

 

μια σκουριασμένη πανοπλία δίχως σώμα

κοιτάζουν όλοι κι έναν άοπλο ζητιάνο

με οβολοδόχο μιαν ασπίδα ανεστραμμένη.

 

Η αρένα έκλεισε. Κι εκείνη η γλώσσα ακόμα

στέλνει κατάρες στο διάζωμα το επάνω

(Θα πιάσει κάποια; Δεν το ξέρει μα επιμένει)

 

ΙΙΙ

Πίσω στις πράξεις μου. Τα πρώην εφαπτόμενα

γίνονται τέμνοντα και όλο αλλάζουν το τοπίο

Οι αθροίσεις τέλος πια. Τώρα ξανά με τα γινόμενα

ψάχνω το νόημα να βρω. Κοιτώ…αναλύω…

 

Κενό το σύνολο και όλες οι διαστάσεις του

στον Παρακείμενο το χρόνο έχουν παγώσει

κι έχουν το στόμφο επιχειρήματος αδιάσειστου

τώρα οι αγκύλες και ας έχουνε στρεβλώσει

 

 

Με κλείνει μέσα του -μόνος;- Δεν το ‘θελα

(απ’ τις αγκύλες τώρα πια τις στρεβλωμένες

κρέμομαι ανάποδα -άλλη αράχνη σε ιστό)

 

Εντός της σήμερον λοιπόν έστω κι ανώφελα

κάποιες προσπάθειες θα κάνω απεγνωσμένες

να βγω απ’ το σύνολο ετούτο το κλειστό

 

 

IV

Όλα τα όρια τείνουν στο επέκεινα

με δεδομένες τις στατιστικές τις αποκλίσεις

η κιμωλία μου όρθια στέκει να

δεις πως υπάρχει όταν περάσεις  να τη σβήσεις

 

Ρητός ή άρρητος; Κλάσμα ή γινόμενο;

Άχρηστο υπόλοιπο ή τέλειο πηλίκο;

Σωστή ερώτηση! Ήταν το επόμενο

που ‘χα στο νου μου: Να ρωτήσω πού ανήκω

 

Κενό το Σύνολο. Ούτε όχι ούτε ένα ναι

Κενό; Πώς γίνεται; Αφού έχει εμένα

μόνιμο κάτοικο στο χρόνο και στο χώρο

 

Μα θα ‘ταν πιο καλά αν κι άλλοι μπαίνανε

μέσα στα άγκιστρα τα στρεβλωμένα.

Πολλοί θα κάναμε σπουδαίο ντόρο!

 

V

Τέλος παράστασης. Το επιμύθιο

είναι απλό αν και κρυμμένο σε προφάσεις

Χωρίς συμπέρασμα είναι ηλίθιο

να φας το χρόνο σου ένα ποίημα να διαβάσεις

 

Κενό μετέωρο –Γεια σου ρε Θόδωρε!-

Είναι το βήμα μου πελα(ρ)γωμένο

Θα πέσω ανάσκελα (Τι γράφω πάλι ρε)

Φαντάσου! Ούτε κι εγώ… καταλαβαίνω

 

Γράφω σαν άσκηση μα παρασύρομαι

(Πουτάνας γιε καημέ

μου ‘χεις ξεφύγει)

 

Το ξέρω μάτια μου πως διασύρομαι

Μα μη λυπάσαι. Με

διαβάζουν λίγοι…

 

Update

Ένα σονέτο για το φλησκούνι

 

Θέλω να φτιάξω ένα μαντζούνι από φλησκούνι
μα δε μπορώ να βρω τη συνταγή
αν ξέρει κάποιος θα του δώσω επιταγή
αρκεί μονάχα να το πει πριν τον Ιούνη

 

Δεν με ενδιαφέρει αν θα υπάρχουν αντενδείξεις
αρκεί να πίνεται και να’ χει ωραία γεύση
έτσι κι αλλιώς τώρα που έχω καταρρεύσει
δε με βοηθάνε των γιατρών οι υποδείξεις

 

Ένα μαντζούνι από φλησκούνι. Τι σπουδαίο!
πώς και δε σκέφτηκε κανείς -αναρρωτιέμαι
να το προβάλλει τόσο όσο του αξίζει

 

Κανείς! Λοιπόν, ποίημα έμμετρο κι ωραίο
θα γράψω εγώ –και ποιητής ας μην περνιέμαι-
για το φλησκούνι που υπέροχα μυρίζει!