Erwtas

Μαΐου 26, 2008 in τα άθλια

Τα δέντρα που επάνω τους χαράζαμε καρδιές
τώρα αδέσποτα σκυλιά τα κατουράνε
και ο καημός -πια- δεν περνά με τσικουδιές
μα ούτε κι οι μπίρες που έχω πιει με βοηθάνε…

Πιάνομαι -τύφλα- απ’ τους κορμούς μην πέσω κάτω
στέλνοντας μούντζες στο δικό σου το μπαλκόνι
Κι ένα κανίς το ‘βαλε πείσμα (ανάθεμά το)
να μου χαλάσει το καλό μου παντελόνι

Μα εσύ αδιάφορη δε στέλνεις ένα νεύμα
Και τα παράθυρα συνέχεια κλειδωμένα.
Σβηστά τα φώτα… (δεν αξίζω λίγο ρεύμα; )
Κάποτε ήμουνα εγώ το φως για σένα

Έξω απ’ το σπίτι σου, στη γνώριμη πλατεία
(εκεί η καρδιά μου πάντα χάνει τους ρυθμούς της)
διατρέχω κίνδυνο να συλληφθώ για αλητεία
ή -το χειρότερο- να μου την πέσει κάνας πούστης

Χαλάλι σου όλα! Η κατάντια μου, η καψούρα
το τατουάζ πάνω στο μπράτσο μου  για σένα,
οι τόνοι που άδειασα -πουτάνα μπίρα!- ούρα
και τα μπατζάκια μου απ’ τα αδέσποτα σκισμένα

Χαλάλι σου όλα! Τα χαμένα βήματά μου,
οι ωραίες τούμπες που ‘χω φάει απ’ το μεθύσι
τα λερωμένα μου τα ρούχα, τα άπλυτά μου
και τα σκυλιά που έχουν στο διάβα μου γαβγίσει

Δικά σου όλα! Όλα εκτός απ’ τη μποτίλια
που κάθε βράδι -δολοφόνος της ανίας-
με αλκοόλ καίει φριχτά τα δυο μου χείλια
ή τα δροσίζει. Είναι θέμα ερμηνείας…

Κι εγώ, σπουδαίος ερμηνευτής θα παραστήσω
ενώπιον όλων των αδιάφορων θαμώνων
πως βρήκα τρόπο μονος πια να διασχίσω
την που προέκυψε εποχή των παγετώνων…

Θα διασχίσω με φινέτσα όλο τον πάγο
με την κοιλιά -μέσα στο άστυ- πιγκουίνος.
Το ‘ξερα ο έρωτας πως είναι ζώο παμφάγο
μα το κακό είναι πως το ‘ξερε κι εκείνος…