Έρχεται στο χωράφι μου για να μαζέψει χόρτα
κι εγώ τον κώλο τζη κοιτώ κρυφά πίσω απ’ την πόρτα
Κι όντε το παίρνει μυρουδιά πως την παρακατσεύω
σκύβει. Κι εγώ τον άντρα τζη –τον πούστη- τον ζηλεύω
Κι όπως θωρώ τον κώλο τζη ετσά που τον τρουλώνει
αν γιουρουντήξω –σκέφτομαι- κιανείς δεν τη γλιτώνει
Π ‘ανάθεμά σε έρωτα. Π’ ανάθεμά σε πόθε
Π ‘ανάθεμα τον κώλο σου που πάει πέρα δώθε
Απ ‘ τη στιγμή που επάτησες τον πόδα σου στη γη μου
σαν το στειλιάρι του τσαπιού γίνηκε το καυλί μου
Και σε θωρώ ο καψερός όπου και να ξανοίξω
μου έχει γίνει εμμονή να σου τονε σφυρίξω
Και σαν τον μαθητή μετρώ την κάθε ανασαιμιά σου
απ’ τ’ ανεβοκατέβασμα που κάνουν τα βυζιά σου
Ζιζάνιο θα γίνω μπρε. Και θα κρυφτώ στη σφάκα
κι οντε περάσεις δίπλα μου θα σου χωθώ στη βράκα…
Κι εκειά κρυμμένος –μάθια μου- θα κάμω τέτοιο γλέντι
που απόεις μόνο εμέ θα θες να έχεις για αφέντη…
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Κ.Κ.Μοίρης στο Ένοπλη Χάλι kostaslogh στο Ένοπλη Χάλι stats
Ιουνίου 5, 2008 at 2:54 μμ
Άστηνε μρε αυτή διότι:
Είναι διαόλου γέννημα και ξεγιβεντισμένη*
και του διαόλου ο ξάδερφος την έχει γκαστρωμένη
*ξεφτιλισμένη
Ιουνίου 5, 2008 at 3:16 μμ
κανονικά θα πρεπε να ονομαστεί το πόνημα ΦΑΚΑ
εκεια θε να πιαστεί το ζιζάνιο και μπλιο να μη μπορεί να φύγει
Ιουνίου 5, 2008 at 3:44 μμ
Μπα δεν χρειάζεσαι πολλά “μπι τι γιου”, εσύ . Πολλά μπιπ χρειάζεσαι…
Υς. ακόμη να απαντήσεις στην απάντηση μου στο blog μου.
Ιουνίου 5, 2008 at 3:48 μμ
ειν’ αυτό που λέτε στα μέρη σας ” έι γιου, μάδα’ σφάκα’ ”
(τι αγάλι-αγάλι ; μας το σφυρίξατε και το φχαριστηθήκαμε)
Ιουνίου 5, 2008 at 4:38 μμ
Χαιράμενη νοικοκερά, προς κύριον Στιχάκη.
Μούρθενε λέω δια μιας το γόνα μου να κλίνω
με το που διάβασα τά λές εντάκαρα να χύνω.
Κι απόι οπίσω εξάνοιξα μην κρύβεσαι στη βρύση.
και σα δε σ’ είδα έσκυψα μπας και ξεπιτηρήσεις.
Στου Αντρουλάκη τσι ψευθιές μη δίνεις λέω βάση
με ρέγουντανε και αυτός μα δα μπλιο μ’ έχει χάσει.
Έλα μου εσύ στα φανερά Άντρα και Κύριέ μου.
με σένα απούσε μερακλής θα κάμω τη νυφέ μου.
Άχι και νάξερες πικρός απού ‘ναι ο οντάς μου
μικρός ειν του συζύγου μου μεγάλος ο σεβντάς μου
Με προξενιό με δώκανε κρίνο μέσα στο μέλι
και τέθοια μεταχείρηση ούτε ο Θεός δε θέλει.
Πέντε χρονια περάσανε κι ίντα θελα να κάμω
άκλαυτη θα περίμενα τον Άδη για να γιάνω;
Όντε με πολιόρκησε ο Σήφης είπα όχι
μα ύστερα στον Αλέξανδρο τον Κλήμη στο μετόχι,
είπα το ναι. Αναστήθηκα. Μα το παλληκαράκι
το βγαλα πολύ σύντομα -στο λόγο ντου- καπάκι.
Ε. Γνώρισα ύστερα δυο τρείς μη σε κουράζω τώρα.
για μας τους δυο η κατάλληλη νομίζω είναι ώρα.
Εδά που εκπαιδεύτηκα και έχω πλέον πείρα
εσένα είναι που ποθώ, κι άλλων δεν έχω χρεία.
μην είσαι πια διστακτικός χαρά μου άντε μπράβο!
μ’ έκαψες με τα λόγια σου, επύρωσα κι ανάβω!
Ιουνίου 5, 2008 at 7:32 μμ
Κερας… χαζbad
Ανέ ντη πιάσω απ’ το μαλλί θα να την εκάμω σβούρα!
Γροικάτε τε κόσμε πώς λαλεί η απίστευτη χαμούρα;
Μικρό μού τον εβάφτισε! Θέτε να τον εδείξω;
Ξεμίστευγέ με σύ Θεέ! Το στόμα μην ανοίξω!
Στο εδικό ντζη έπιασε – που ας μη θυμούμαι τώρα-
Τον Ανδρουλάκη, –στο Χριστό!- και το Στιχάκη τώρα
Πάει να πλανέψει με γηθειές, -πού τόβρενε το θάρρος-
«Ήμαρτον Κύριε!» θα πω, Που να ποθάνει ο Χάρος!
Κύριος είμαι και γι αυτό απλά θα σ’ ορμηνέψω:
Στιχάκια πρόσεξε καλά! Σκόρδο θε να σου πέψω,
Να το κρατείς απάνω σου κι οντε τη δεις να φτάνει,
Τρίψε το στη γκατίνα τζη γιατί ο σταυρός δε πιάνει!
Κι οσά ντη δείς να σου γελά και να σε καλοπιάνει
Παλούκωσέ ντη! Μπακαλούμ να δούμε θ’ αποθάνει;
Ιουνίου 5, 2008 at 11:43 μμ
Αν και δεν μου αρέσουν οι μαντινάδες γενικά, με κάνετε και γέλασα πάντως, και οι δύο (Κλήμης και Στιχάκιας).
Κλήμη αν μου επιτρέπετε, εκεί που έχετε τα δύο “τώρα” μήπως θα ήταν καλύτερο το πρώτο να είναι “ώρα” ; Ταιριάζει νομίζω.
ΥΓ: άπαιχτο το χαζbud.
Ιουνίου 6, 2008 at 11:33 πμ
καθόλου δεν μου φαίνεται μελαγχολική η διάθεσή σας εδώ…
τι συμβαίνει?μόνο όταν έρχεστε σε μένα θλίβεστε?
πολύ πλάκα έχει αυτό!
κάποιο σύνδρομο έλλειψης και στέρησης διακρίνω ή είναι η ιδέα μου?
γέλασα πολύ κα με του Κλήμη και πάντα απολαμβάνω τα σχόλια του Κ.Κ.Μοίρη.
σας φιλώ
Ιουνίου 6, 2008 at 11:44 πμ
ανεπεξέργαστα εντελώς, ως γράφτηκε το πέμπω!
γροικώ το δοξαράκι ντου, κι αρχίζω να χορεύω!
και δε μετρώ τα βήματα και χάμω δεν ξανοίγω,
απίς τελειώσει η μουσική το βήμα μου γυρεύω!
ώρα ‘ναι δα Σοφία μου να ξεκινήσω τώρα
χτένι στι λέξεις περαστό να βάλω ε; μα όρα
πώς ξεμπερδένω τσι κλωστές στρουφίζω την ανέμη,
τυλιγαδίζω το μαλλί κι απ’ κουβάρι βγαίνει
τση λύρας μας το κούρντισμα στην ώρα ντου κι ορχεύει!
Ιουνίου 6, 2008 at 11:55 πμ
τρεις μέρες τώρα κάθομαι (και κάνω πώς δουλεύω)
κι όπως κανείς πίνει νερό, στο blog τονά εγώ μπαίνω
δροσίζομαι! για ευχαριστώ, δυό ρίμες παέ αφήνω,
και φεύγω πάλι! του χρωστώ! ευχές πολλές τού δίνω!
Ιουνίου 6, 2008 at 1:35 μμ
πηγαινω στο χωραφι του
για να μαζεψω χορτα,
κι αυτος ολο τον κωλο μου
κοιτα πισω απ τη πορτα.
τον εχω παρει μυρωδια
πως με παραμονευει
του εχω πει “ξουτ” χιλιες φορες
γιατι δε με πιστευει;
μιλαει ακαταπαυστα
και λεει τα δικα του
στη διαλεκτο τη τοπικη,
μα θα βρει τον μπελα του
Ε. θα το πω στον αντρα μου
για να του βαλει ποστα
κι εγω θα ειμαι διπλα του κυρα,
να τρωω μια κομποστα.
τι το θελα να παντρευτω
εγω ημουν μοιραια
και μ εφερε ο αντρας μου εδω..
εμε την αθηναια.
αχ. τι ευχαριστο διαλειμμα, κανω εδω αγαπητε.
Ιουνίου 6, 2008 at 1:51 μμ
….αγαπητή ε , δεν έχω λόγια !
Ζωγραφίσατε με το πόστα – κομπόστα …
Ιουνίου 6, 2008 at 3:15 μμ
Εύγε στιχάκια εύγε. Κατάφερες όχι μόνο να βγάλεις τα δικά σου ποθημένα, αλλά και των… σχολιαστών σου.
“Όλοι οι ξαναμμένοι στιχουργοί σε τούτο το μπλογκ παρόντες
Δροσιά γυναίκας αποζητούν , με λέξεις και με σπόντες”.
Ιουνίου 6, 2008 at 5:00 μμ
#αλέξανδρος:
πώς την είπες; Ξεγιβεντισμένη;
Ανε σ’ ακούσει ο Κύρης τση κάηκες..
#tsaperdona:
κατέεις τη τη σφάκα ετσά δεν είναι;
Και φάκα όμως μια χαρά θα τανε. Και τι φάκα!!!
#Πίκος:
Και μπιπ και μπαπ και μπουπ…
#Κ.Κ.Μοίρης:
Αφού το φχαριστηθήκατε να ξανάρθετε
#Κλίμης
Δεν έχω λόγια… Αληθινά. Δε μου είπες όμως είσαι σύντεκνος;
#Σοφία:
Καλώς την. Μας έλειψες!
Υπάρχουν όμως Σοφία και μαντινάδες οι οποίες είναι καταπληκτικές. Και το σημαντικό είναι πως αποτελούν λαϊκή ποίηση που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά του ανθρώπου.
#φαίδρα:
Ιδέα σας είναι. Απλά σφίξαν οι ζέστες και τι να κάνουμε κι εμείς… Άνθρωποι είμαστε.
#ε:
ε-ξαιρετικό! Σε ευχαριστώ!
#anna:
γεια σας άννα. Όντως είναι πολύ ωραίο το της ε
#Πίκος:
Μερσί αγαπητέ Πίκο!
Ιουνίου 6, 2008 at 5:19 μμ
(γενναιόγραμα Α! Λέξη!)
Ο κύρης μου είναι Κρητικός,
κι η μάνα Μακεδόνα,
γι’ αυτό και έτσι ακριβώς
όλα εξηγούνται τώρα!
(Απαυτοκριτικόν σχόλιον)
Των άκρων σύντεκνε που λές,
γιαγιά μου και καρντάση….
με τέθοιο διασκελισμό,
κοντεύει(;) να ..τα χάσει
Δι ευ κρίνη συ: γιαγιάς εις ορισμένα του ΄Ρεθύμνου χωρία, λέγεται ο αδελφός..
Ιουνίου 6, 2008 at 7:34 μμ
Χαχαχαχαχα μα τι πίνετε οι σύντεκνοι….Σας βάζουν κάτι στο νερό εκεί στο νότο;
Ωραία, ξελαμπικάρισα! Πάω για μάθημα τώρα. Όφουυυυ!
(Λεξικό της Κρητικής κυκλοφορεί κάπου;)
Ιουνίου 6, 2008 at 8:42 μμ
#klimis:
έτσι εξηγούνται όλα λοιπόν!
#enfant rate:
μας βάζουν…ρακή (το “η” επειδή λέμε να βάλω μια ρακή; )
Καλό μάθημα!
υγ
για το λεξικό δεν ξέρω δεν το έχω ψάξει ίσως κάποιος σύντεκνος που μας διαβάζει να μπορούσε να βοηθήσει
( Σολωμάντζαρε άκουσες; )
Ιουνίου 6, 2008 at 11:13 μμ
Δι ευ κρίνη ση, μου θέλετε λοιπόν:
γιατί δεν αγαπώ τη μαντινάδα
που τη δοξάσαν τόσα γένη ποιητών,
στην Κρήτη…αλλά και εις την Ελλάδα!
Έζησα δέκα χρόνια στο νησί
-επήγα ούτε καλά 18
χωρίς γνωστούς, ούτε καταγωγή-
Ξένη ήμουν…τι να ψυλλιαστώ;
Α, είναι η νήσος της φιλοξενίας,
και χαρωπή, όπου σε θέλουν όλοι,
στη χώρα που ανατράφηκε κι ο Δίας-
αν έχεις…και γεμάτο πορτοφόλι!
Καλώς να ορίσεις, λένε, φοιτητή-
και ταξιδιώτη, έλα, οδοιπόρε
- κι εσύ ακόμη, ξένε ασθενή
αν λίγο τ’ ακουμπήσεις… στον ντοτόρε!
Μα σαν τελειώσουν βέβαια οι σπουδές,
το καλοκαίρι σαν περάσει, το ταξίδι,
αν αναρρώσεις, με πολλές πολλές ευχές,
τέρμα οι ρακές…κερνούνε ξίδι!
Στον τόπο τους, μην ξένος και προκόψει,
μην Κρητικάτσι κάποιο ερωτευτεί
κι η Μεγαλόνησος θα δείξει άλλη όψη
-η Μάρω Δούκα…το ‘γραψε κι αυτή!
Αμέ στον τόπο σου, θα πούνε, παλληκάρι
κι άντε κοπέλα, πίσω στην Ελλάδα…
Αλλιώς, θα βγάλουν το μαχαίρι απ’ το θηκάρι
και πολεμόχαρη… θα γράψουν μαντινάδα.
Ιουνίου 6, 2008 at 11:42 μμ
θα ξανάρθω αλλά δεν πρόκειται για αίσθημα, σας το ξεκαθαρίζω
απλά ευχαριστιέμαι τα προκαταρκτικά
Ιουνίου 7, 2008 at 11:33 πμ
Αυτόβιο:γραφιάς συνέχεια…
Ε όι κι όλα! Λέμε δα…σ’ αυτήν την παρτιτούρα
εκειονά πριν το “ακριβώς” ήτονε ψεματούρα!
Πεντε έξε λεπτομέρειες θα δώσω επιπροσθέτως
γιατί για περισσότερες δε θα προλάβω οφέτος!
Λοιπόν. Ο κύρης Κρητικός ναι τόπαμε μα δίχως
την κύρια διευκρίνηση πώς είναι κι Επτανήσιος.
Κι αμ’ ίντα! Η μαννούλα ντου (η νόνα η δικιά μου)
ήτονε από την Κέρκυρα κι η κούκλα η προγιαγιά μου
στη Ρώμη εγεννήθηκε κι από την Ιταλία
έζησε πριν να παντρευτεί για χρόνια στην Αγγλία
Κι όσο για τον παππούλη μου το μέγα Αλέξη Κλήμη
ρίζα είχε Βυζαντινή και στο Παρίσι κλίνη…..
Κι αν πιάσω στα ελάχιστα το εκ μητρός μου σόι
στα σβέλτα θα αναφερθώ: στο θείο τζη απ την Πόλη,
τον Πόντιό τον ξάδερφο,και τη γιαγιά απ τη Μόσχα,
που ο Αλεξανδρινός παππούς τής έγραφε στα Ρώσσικα!
Σιγά σιγά εσμίξανε οι παραπόταμοι όλοι
χυθήκανε στη θάλασσα κι εκεί το φλέγον βόλι
του έρωτα που τους ένωσε εβρήκε μες στα βάθη
(εκεί που η δυναμίτηδα του πόθου πάντα ανάφτει)
έγινε έκρηξη γερή κι η λάβα που κοχλάζει,
έπεσε μες στο αίμα μου, κι εκεια ναι δα που βράζει….
Ιουνίου 7, 2008 at 12:35 μμ
#Σοφία:
Διακρίνω κάποιο παράπονο…
Σε καταλαβαίνω απόλυτα παρόλο που διαφωνώ σε αρκετά από όσα έγραψες.
Συμφωνώ όμως και σε αρκετά άλλα.
Κάπου στη μέση -έτσι δεν είναι πάντα;- είναι η αλήθεια.
Ελπίζω πάντως οι καλές μνήμες να είναι πιο πολλές από τις άσχημες.
#Κ.Κ.Μοίρης:
εντάξει είμαστε.
#Klimis:
Έτσι εξηγούνται πάρα πολλά αγαπητέ Κλίμη.
Είστε μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, αυτό έχει φανεί.
Ιουνίου 7, 2008 at 2:33 μμ
“….πέ πράμα και για τ’ άλλα κοπέλια….”
Ιουνίου 8, 2008 at 2:23 μμ
Πάνου στο γλέντι το τρελό τσι κάψας σου το σβήσι
έρχεται και ο άντρας τσι για να σε…χαιρετήσει,
ήντα που κάμεις σύντεκνε, ήντα που τσι περνάς
δεν έρχεσαι με τη βάρκα μου γιαλό γιαλό να πας,
και συ απ’ την τρομάρα σου νέσκε του απαντάς!
ηθικό δίδαγμα…από τη βράκα βρέθηκες στη βάρκα!
(από το βιβλίο μου “περί ηθικής το ανάγνωσμα, best of”, εκδόσεις “Περνά-περνά η μέλισσα”)
Ιουνίου 9, 2008 at 8:40 πμ
με όλο το σεβασμό αλλά μήπως μπορείτε να βγείτε απο τη βράκα ;
ξημέρωσε Δευτέρα, μη σας χάσουμε από τον παρατεταμένο εγκλεισμό
Ιουνίου 9, 2008 at 9:59 πμ
τα θελει ο κωλος της μωρε,
μην την λυπασαι κουζουλε,
δωσε της να καταλαβει
τι σημαινει επαε
το κρητικο στειλιαρι..
Πατριτσιος Σφακανακης
Ιουνίου 9, 2008 at 12:21 μμ
Αντώνος Ξανθινακάκης
ΛΕΞΙΚΟ του δυτικοκρητικού γλωσσικού ιδιώματος
(Παν/κές Εκδόσεις Κρήτης)
Ο Ετωτόκρητος των εκδ. κέδρος έχει ένα πολύ καλό γλωσσάρι στο τέλος.
Τα περισσότερα βιβλία με μαντινάδες έχουν γλωσσάρι.
Το ίδιο και οι τρεις πρώτοι δίσκοι των Χαίνηδων
Τα άλλα είναι τοπικής εμβέλειας όπως ένα λεξικό κτηνοτροφικών όρων που κυκλοφόρησε απο ένα σχολείο στο Ρέθυμνο.
Φτάνουν;
Ιουνίου 9, 2008 at 12:22 μμ
Διόρθωση: Αντώνιος Ξανθινάκης
Ιουνίου 9, 2008 at 3:15 μμ
Αμάν!
Ένα μπλογκ για να κοκκινίζεις!
Εντελώς παράταιρο στην πουριτανική κοινωνία μας, μπράβο σου!
Κιπ ράιτινγκ, χεχε
Ιουνίου 11, 2008 at 4:20 μμ
όμως κι εσείς είστε καλά
έτσι δεν είναι?
Ιουνίου 13, 2008 at 7:07 μμ
ε?
Ιουνίου 14, 2008 at 8:15 μμ
@all
Αγαπητοί έλειπα.
Με συγχωρείτε για τη διακοπή!
#Sophia:
Καλώς ορίσατε!
#tsaperdona:
Καλά είμαι ναι