Archive for Ιουλίου, 2008
Μια μικρή, ή μια μεγάλη διακοπή,
μιας και οι λέξεις εδώ και καιρό δυσανασχετούν…
Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι σε όλους και όλες
stixakias
Σε αίθουσες αναμονής
στα όρια της Υπομονής
μόνος περίμενα
Και μου την πέφτανε εκεί
όλο περιθωριακοί
και υποκείμενα
Στα πόδια μου σακ ντε βουαγιάζ
στ’ αυτιά μου RnB και Jazz
στο χέρι ζύθος
με μάτι να γυαλίζει σαν
βουτυρωμένο κρουασάν
μέσα στο πλήθος
Έκανα γνωριμίες και
στο λερωμένο το παρκέ
ξάπλωσα αρίδες
Συζήτησα με ποντικούς
κι έζησα απίστευτα κους κους
με κατσαρίδες
Χόρεψα μόνος μου ταγκό
κι έμαθα να μιλάω αργκό
κόντρα στο ρεύμα
Και -η [...]
Όχι πως δεν το ξέραμε, απλά έχει παραπάει
κάθε καριόλης που έπιασε κάποτε κάποια θέση
με μόνο ένα κριτήριο να ξέρει να μασάει
να μην αφήνει τίποτα απ’ το πιάτο έξω να πέσει
κάθε καριόλης κερατάς –μία ζωή τα ίδια-
να τρώει, να τρώει, να τρώει, να τρώει –ρε πούστη δε θα σκάσει;-
κι ένας δε βρέθηκε αρχηγός στον τόπο αυτό [...]
Χωρίσαν’ έξω απ’ το σταθμό και πριν κάποιος μιλήσει
αυτή τον κοίταξε απλά με βλέμα κορεσμένο
και άπλωσε το χέρι της στην τσέπη του να αφήσει
ένα μικρό σημείωμα κάπως τσαλακωμένο
Χάθηκε μέσα στη βοή και στο χαμό της πόλης
προτού προλάβει αυτός –γιατί;- μια λέξη να αρθρώσει
Εκείνος, που ήταν όπως λεν εξώλης και προώλης
ό,τι είχε αν του το ζήταγε [...]
Η πρώτη περιπέτεια -πού αλλού;- σε κάποιο τρένο
(βλέπεις αυτό το άτιμο το γυναικείο μάτι
μπορεί να διακρίνει αν είναι ξελιγωμένο
το βλέμμα αυτό που την κοιτά ή αν κρύβει μέσα κάτι
που δείχνει πως πολλές φορές το σώμα έχει χορτάσει
χωρίς καμία συστολή του έρωτα τη λαγνεία
και τότε μπαίνει ο πειρασμός κι αυτή να δοκιμάσει
αυτό που οι άλλες ζήσανε μιας και [...]
Χαμένο ήτανε κορμί. Άξεστος και αλήτης
Και στη ζωή δε θέλησε ποτέ του άλλο κάτι
από το να λογίζεται ως ο πιο άθλιος θύτης
των γυναικών. Τον ένοιαζε μονάχα το κρεβάτι.
Σε μια χυδαία γειτονιά σε σιχαμένο τόπο
έφηβος με των ορμονών στο σώμα του τη ζέση
έπαιρνε μάτι στα κλεφτά τα χούγια των ανθρώπων
αυτά που εμφανίζονται σαν βγει η ντροπή [...]
Πέρασαν μέρες που δεν έχω δώσει στίγμα
χαμένος όντας
μέσα σε αλλόκοτο συναισθημάτων μείγμα
πότε γελώντας
και πότε κλαίγοντας το μαύρο μου το χάλι
σκοτάδι σκέτο
με τα πινέλα μου σπασμένα και ρετάλι
το καβαλέτο
Κι οι ζωγραφιές μου να ‘ναι όλες μια μουντζούρα
χωρίς ουσία
και μες στο κέντρο του καμβά μου μια φιγούρα
να κάνει αστεία
Να στέκεται με το κεφάλι ανεστραμμένο
και να χορεύει
κι ας [...]