Η πρώτη περιπέτεια -πού αλλού;- σε κάποιο τρένο
(βλέπεις αυτό το άτιμο το γυναικείο μάτι
μπορεί να διακρίνει αν είναι ξελιγωμένο
το βλέμμα αυτό που την κοιτά ή αν κρύβει μέσα κάτι
που δείχνει πως πολλές φορές το σώμα έχει χορτάσει
χωρίς καμία συστολή του έρωτα τη λαγνεία
και τότε μπαίνει ο πειρασμός κι αυτή να δοκιμάσει
αυτό που οι άλλες ζήσανε μιας και η γυναικεία
η φύση έτσι έχει φτιαχτεί συχνά να θέλει ό,τι
σε κάποιαν άλλη κάποτε ανήκε ή τώρα ανήκει
κι είτε από περιέργεια ή ανταγωνιστικότη-
τα
βλέπει μια τέτοια εκδοχή σαν πρόκληση για νίκη)
Θα ‘ταν αριστοκράτισσα. Φαινόταν απ’ τον τρόπο
που ήξερε το βλέμμα της κρυφά να φανερώνει
πότε κοιτώντας -τάχα μου- έξω να δει τον τόπο
και πότε λάγνα ή πρόστυχα κάπου στο παντελόνι
αυτού που είναι απέναντι και ξέρει πως τη βλέπει
χωρίς δικαίωμα ποτέ κανένα όμως να δίνει
αφού η καλή ανατροφή αυτά δεν τα επιτρέπει
και ας καίγεται κι ας την καλεί του έρωτα η δίνη…
Φορούσε μια μακρυά φαρδιά φούστα κι ένα καπέλο
που όταν το ‘βγαλε άπλωσε σα χείμαρος μια χαίτη
και ήταν σα να φώναζε πάρε με εδώ σε θέλω
με όμοια τη στέρηση στο μάτι του δραπέτη
που έχει χρόνια να αισθανθεί το σώμα σε άλλο σώμα
με το αίμα μες στη φυλακή να καίει και να κοχλάζει…
…Την πήρε εκεί στο πάτωμα και τη θυμάται ακόμα
κάθε φορά που τις νυχιές στο σώμα του κοιτάζει..
…Συνεχίζεται
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
stixakias στο Μαζί μέχρι το θάνατο… koutsompola στο Μαζί μέχρι το θάνατο… Νικος στο Σφάκα 10000movies στο ιμάμ μπαϊλντί αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο ιμάμ μπαϊλντί kostaslogh στο ιμάμ μπαϊλντί Σοφία Κολοτούρου στο ιμάμ μπαϊλντί αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο Κρυφτό φαίδρα φις στο Κρυφτό Κ.Κ.Μοίρης στο Κρυφτό Σοφία Κολοτούρου στο Κρυφτό silia στο Κρυφτό kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι stats
Ιουλίου 7, 2008 at 12:51 πμ
Το τρένο –πάντα- του μεσονυχτίου
τι πόθους κρύβει, αλήθεια, και τι μυστικά!
Και να, απ’ τη μια η Κυρία του Κυρίου,
κάθεται στον Στιχάκια, αντικρινά…
Κι οι δυο τους, πριν στο πάτωμα κυλήσουν
-ω βούρκος! πράξεις ασελγείς, σιχαμερές-
το αίνιγμα πρέπει τώρα δα να επιλύσουν:
θέσεις πως βρήκανε, στ’ αλήθεια ιδιωτικές;
Δεν πήρατε κι εσείς κι εγώ το τρένο-
νύχτα, και δεν ζητήσατε βαγόνι μυστικό;
Βρήκατε, αλήθεια –ή μόνο εγώ προσμένω-
χώρο για φλέρτ, απόμερο, κάπως μοναχικό;
Μονάχα εγώ δεν τράβηξα κουρτίνες
και δεν κυλίστηκα στ’ αλήθεια στα πατώματα;
Του φεγγαριού δεν με χαϊδέψαν οι ακτίνες
γιατί στα τρένα…ξένα μάτια, ξένα σώματα
προσμέναν, αδηφάγα, στο βαγόνι
κι ήταν απρόσκλητο, ετερόκλητο κοινό.
Κι η θύμηση των ταξιδιών όλο παγώνει
κάτω από γκρίζο κι ομιχλώδη ουρανό.
Σας λέω, πως την Κυρία Αριστοκράτισσα,
δεν είδα μήτε στ’ Οριεντ Εξπρές
και λόρδο ούτε έναν δεν απάντησα
σ’ όσα ταξίδια, σ’ επαρχίες μακρινές
έκανα –πιο μικρούλα- να με πάρει,
να κυλιστούμε αγρίως στα πατώματα.
Μόνο περίμενα το άξιο παλληκάρι
σκύβοντας σε βιβλία κι αποκόμματα.
Α! μια ζωή…φανταστικά ανεμομαζώματα…
Ιουλίου 7, 2008 at 9:44 μμ
#Σοφία:
Όπως βλέπεις αγαπητή Σοφία, τα τρένα πλέον δεν προσελκύουν επιβάτες…
Ιουλίου 8, 2008 at 12:44 πμ
μουτζούρης ήτανε ή ταχεία?
η συνεχεια αναμενεται εναγωνιως
Ιουλίου 8, 2008 at 8:57 πμ
μου αρέσουν τα serial-posts
(αλλά και τα cereal-posts, τέτοιαν ώρα..)
Ιουλίου 8, 2008 at 10:39 πμ
#natalia:
μουντζούρης δε λες τίποτα.
Νην αγωνιάτε όμως. Τίποτα το συνταρακτικό δεν έχει συμβεί ακόμα. Ίσως προκύψει. Το ελπίζω δηλαδή
#Κ.Κ.Μοίρης:
είστε πρωϊνός τύπος εσείς.