Φωτιές καταπίνω λυγίζω τ’ ατσάλι
σπάω πέτρες με μία γροθιά μου
μασάω σπασμένα γυαλιά από μπουκάλι
και τρένα τραβάν’ τα μαλλιά μου
Τη μέση στηρίζει δερμάτινη ζώνη
πατάω σε μπλε ελβιέλες
στραβά τα ποδάρια κοντό παντελόνι
μα αρέσω πολύ στις κοπέλες
Σαν μπει καλοκαίρι γεμίζω μια τσάντα
και πάω όπου έχει λιμάνι
να βρω μια πλατεία να κάνω λεζάντα
με τρόπο που ο κόσμος τα χάνει
Ισιώνω τις πρόκες, σπαθιά με τρυπάνε
μα δε στάζει αίμα μια στάλα
και όλοι σε κύκλο να χειροκροτάνε
και όλοι να θέλουνε κι άλλα
Χτυπιέμαι -δε λέω- να βγάλω με κόπο
ένα πιάτο φαϊ και μια μπίρα
δε βρήκα -όπως λένε- ποτέ άλλο τρόπο
δεν το ‘θελε ίσως κι η μοίρα
Και βρίσκω όσο να ‘ναι λίγο άδικα -φως μου-
αυτά που ακούνε τ’ αυτιά μου
για κάποιους που ξέρουν τα κόλπα του κόσμου
που δεν έμαθε η αφεντιά μου
Εγώ να ματώνω να βγάλω ένα γεύμα
και γύρω μου κάτι λαμόγια
μου λεν να βαδίζω εγώ κόντρα στο ρεύμα
κι αυτοί όλο λόγια όλο λόγια
Εγώ να χτυπιέμαι να βγάλω ένα πιάτο
και γύρω -ξανά- τα λαμόγια
να τρώνε να πίνουν -οι σκύλοι- άσπρο πάτο
φωνάξτε επιτέλους το μπόγια…
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stats
Αυγούστου 20, 2008 at 1:49 πμ
Πρόκες στο στρώμα, σανιδένιο το κρεβάτι,
κι εκείνος, καταπίνει τα σπαθιά.
Του κόσμου γύρω σταθερή η υπναπάτη
- άλλοι έξω, κι άλλοι μέσα στη φωτιά .
Εδώ ειν΄ο μισθωτός, κει τα λαμόγια
κι ο θάνατος ο αργός του εμποράκου…
Λυμαίνονται τις θέσεις τόσα σόγια
που όσα γυαλιά κι αν πάτησε, του κάκου
Λες σκίστηκε, και πόνεσ’ ο φακίρης…
ζόρικα κόλπα εκείνος, στην Ινδία
μαθήτευσε, σαν τίμιος νοικοκύρης -
μα πέθανε μια μέρα….από α η δ ί α …
Αυγούστου 20, 2008 at 1:50 πμ
ΥΓ: Κυριαζή, είναι νόμιμο να γράψω “η υπναπάτη” εδώ πέρα;
(σε ρωτάω εδώ γιατί θα το δεις σίγουρα αύριο…)
Αυγούστου 20, 2008 at 10:59 πμ
Ετοιμαζόμουν για μια ακόμη φορά να καταθέσω το θαυμασμό μου στην τέχνη του Στιχάκια,ώσπου είδα το σχόλιο της Σοφίας και πέθανα στα γέλια…
Αγαπητή μου Σοφία…πάντα τέτοια,με χιούμορ και καλή διάθεση.
Όμως δε θα με τουμπάρεις έτσι εμένα,ολόκληρο καθηγητή φιλόλογο…Πώς τολμάς να αλλάζεις το γένος της λέξης αλλά και να τη χρησιμοποιείς σ’ ένα άσχετο με την κλασική αρχαιότητα κείμενο,μου λες;….
Αν υπήρχε αστυνομία λέξεων θα σου επέβαλλε τώρα κράτηση ενός μηνός στο …σιωπητήριο.:)
Αυγούστου 20, 2008 at 11:07 πμ
…απλά δεν μου πάει και τόσο “ο υπναπάτης”, στο είπα και στο δικό σου, ενώ “η υπναπάτη” μου άρεσε…!
(εικόνα: ο Κυριαζής έχει αρπάξει τη Σοφία από το μαλλί και τη σέρνει ήδη προς το Σιωπητήριο…)
Αυγούστου 20, 2008 at 5:24 μμ
#Σοφία:
Και ο θάνατος του εμποράκου μου άρεσε και τα κόλπα τα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία αλλά ο θάνατος από αηδία μου άρεσε περισσότερο από όλα.
Θύμισε κάτι από Πρέβεζα αυτό. Και τα άλλα δύο που ανέφερα είναι σαφείς παραπομπέςαλλά η Πρέβεζα με άγγιξε πιο πολύ…
Για να μη στενοχωριέται ο Γιάννης να κάνουμε την υπναπάτη φρεναπάτη;
#Kyriaz:
Ε, όχι και κράτηση ενός μηνός στο σιωπητήριο…
Πάντως και μένα μου αρέσει η λέξη υπναπάτη σαν καινούργια σύνθετη λέξη της νεοελληνικής και όχι ποιητική αδεία.
Αυγούστου 23, 2008 at 1:29 πμ
Διαβάζοντας αυτό το ποίημα, μου φάνηκε πως περιγράψατε άψογα και σε λίγα τετράστιχα, την ζωή αυτού που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς και την δική μου . Σας ευγνωμονώ για αυτό.
Αυγούστου 23, 2008 at 12:24 μμ
#hdd345f:
Αυτή η ερμηνεία που του δώσατε του ταιριάζει καλύτερα.
Επομένως κι εγώ σας ευγνωμονώ, αφού και γω, μια από τα ίδια ζω…
Αυγούστου 25, 2008 at 9:58 πμ
όχι μπόγια
φόλα
κι ας με κάψουν ζωντανό οι ζωόφιλοι…
Αυγούστου 25, 2008 at 10:35 πμ
Φακίρης εσύ, μα τα λαμόγια είναι μάγοι
που κάνουν (να μοιάζει) τον πάτο ταβάνι.
Λαγούς – νομοσχέδια -απ΄το καπέλο το βράδυ
βγάζουν – ποιος τώρα τους πιάνει?
Χτυπούν “παλαμάκια” και φωτιές εμφανίζουν.
Σε σκάνδαλα,μίζες , βγαίνουνε λάδι.
Με ένα “αμπρα καταμπρα” “ασύμμετρες” τις βαφτίζουν,
και όλα τα θάβουν στης λήθης τον ΑΔΗ.
Και συ που παλεύεις με πρόκες και βίδες
τα ξίφη θες να γίνουνε χάδι.
Μα οι μάγοι σου ρίχνουν μαχαίρια -ελπίδες
και λεν “βάλε λάδι, και έλα βράδυ”.
Αυγούστου 25, 2008 at 10:51 πμ
#Κ.Κ.Μοίρης:
Μαζί σας!
#Πίκος Απίκος:
Πολύ ωραίο!
Χαίρομαι αν η πηγή της έμπνευσής σου ήταν ο φακίρης μου.
Καλώς ήρθες πάλι φίλε
Αυγούστου 25, 2008 at 6:35 μμ
αγωνιστικη η επανοδος σας φιλτατε,
ευθυβολη και βαθυστοχαστη.
δεν περιμενα τιποτε λιγοτερο..
φαι και μπυρα
στην αδικη την μοιρα,
σκυλια γινηκαν με τη βοηθεια σου,
μπογια ξυπνα
και κανε την δουλεια σου…
Πατρικ ο μπογιατζης (φιλικες τιμες)
Αυγούστου 29, 2008 at 2:26 πμ
μα είναι κατάσταση αυτή; έλειψα τόσο πολύ; έλα γύρισα! ναι! 6 βδομάδες διακοπές είναι μεγάλο διάστημα; ήταν μόνο γι ν’ αποφύγω το καλοκαίρι…
Αυγούστου 29, 2008 at 10:39 πμ
κυριε στιχακια
αφού για έναν ολόκληρο χρόνο με τρελάνατε στα σουρτα φερτα εδω μέσα, που δεν είμαι εγώ για πολλα πολλά ,τωρα βλέπω οτι το κάνατε διαγωνισμό δεκαπεντασύλλαβου
ε,λοιπον , εμείς οι άνθρωποι της χαλαρότητας και της απλουστευμένης γλώσσας( κ+α=κα κ+ο=κο) δεν αντεχουμε τοση προσ-ποίηση
να τους διωξετε ολους και να μεινουμε οι δυο μας οπως παλια!
Και επιτελους
ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ
Αυγούστου 29, 2008 at 1:54 μμ
#patrick:
Καλή επάνοδο και σε σένα.
#Klimis:
έλειψες πολύ. Και οι 6 εβδομάδες διακοπών είναι σκανδαλιστικά μεγάλο διάστημα..
#Kanataki:
Αγαπητή τσαπερδόνα ξέρω πόσο πολύ θέλεις να με ξεμοναχιάσεις…
Τη φοβάμαι όμως τη μοναξιά
Άσε που δε σου έχω και εμπιστοσύνη…
υγ
Το προσ-ποίηση δε μπόρεσα να το διαβάσω
Αυγούστου 29, 2008 at 2:09 μμ
και πολύ σωστά δεν μου έχετε εμπιστυσύνη
υγ θεός σας έχει φωτίσει…
Αυγούστου 29, 2008 at 11:28 μμ
Στη ζωή ετούτη μάθε πως να είσαι ο εμίρης,
μήτε να’ σαι σαν φακίρης μήτε να’ σαι κακομοίρης…
Από τη μελέτη των Ελλήνων πολιτικών “Φάε πιές, Ελλάς καραγκιόζ μπερντές” στην οποία έκανα την μαϊμού στο εξώφυλλο, εκδόσεις “Άλλος gamaei, άλλος πληρώνει…”