Κάθομαι εδώ στις παρυφές του Φθινοπώρου
να αναρωτιέμαι πού έχει πάει το καλοκαίρι
Κι η απορία αυτή με σφάζει σα νυστέρι
πάνω στα χέρια ενός αδέξιου ντοτόρου
Σαν ξαπλωμένος στο χειρουργικό κρεβάτι
ξέρω θα ζήσω –πως- ξανά μια από τα ίδια
κι αυτό πονάει σαν κλοτσιά πάνω στ’ αρχίδια
που σου γυρίζει -θες δε θες- τούμπα το μάτι
Πίσω στο χώρο της καλής μου εργασίας
διεκπεραιώνω πάλι ανούσιες υποθέσεις
Δε λέω, κάποιες μου παρέχονται ανέσεις
μα –μέρες που είναι- τις θεωρώ άνευ ουσίας…
Σκαλίζω μία το μυαλό και μια τη μύτη
μπας και μπορέσω να ανασύρω από τη μνήμη
κάτι που θα μπορέσει το αγρίμι
να εξημερώσει. Και μετά γυρίζω σπίτι
Πρώτη Σεπτέμβρη! Πού έχει πάει το καλοκαίρι;
Μην έχει πάει στα μαυρισμένα τα μπουτάκια;
Μην είναι κάτω από φουστίτσες και μπουστάκια;
Μην είναι κάπου που ούτε ο ήλιος δεν το ξέρει;
Εγώ θα ψάξω να το βρω. Έχω τον τρόπο
Δεν πα να έρθει κι ο χειμώνας ο βαρύς…
αν είναι εκεί που περιγράφει ο Ποιητής
τέτοια αναζήτηση, χαλάλι όλο τον κόπο!!
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Κ.Κ.Μοίρης στο Ένοπλη Χάλι kostaslogh στο Ένοπλη Χάλι stats
Σεπτεμβρίου 1, 2008 at 3:32 μμ
εσείς και ο Αμλετ μόνο τέτοιες αναζητήσεις ,στιχάκια μου
υγ που μεταξύ μας, και τον Αμλετ χαριστικά τον έβαλα
Σεπτεμβρίου 1, 2008 at 4:28 μμ
Ψάξε και θα βρεις, όπως λέει και κάποιος άλλος “ποιητής”…
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 12:50 πμ
Οταν το βρεις το καλοκαίρι, σφύριξε μου
κι ευθυς στο πρώτο πλοίο θα μπαρκάρω
τη ρότα να κρατώ, τραγούδησε μου
κι ένα βραδάκι του χειμώνα θ’ αριβάρω…
καλό μήνα
keep on searching
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 9:45 πμ
Άντε να μπαίνουν τα κεφάλια μέσα σιγά σιγά (που μου θες μπουτάκια και μπουστάκια. Ό,τι είδες, είδες).
καλώς ξαναΑΝΤΑΜΩΣΑΜΕ
ΥΣ. Καλύτερα να σκαλίζεις το μυαλό πάρα τη μύτη…
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 10:31 πμ
PVDS + PMS , ούτε που να το σκέφτομαι….
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 10:33 πμ
#kanataki:
Δεν τον λυπηθήκατε τον Αμλέτο και τον φέρατε να κάνει παρέα μαζί μου; Μόνο του; Θέλω και την Οφηλία εγώ.
#fog:
θα την ακολουθήσω τη συμβουλή σας το δίχως άλλο
#natalia:
Καλό μήνα και σε σένα. Ωραίο το τετράστιχο
#Πίκος:
Καμιά φορά καλύτερα να σκαλίζεις τη μύτη όμως. Είναι πιο διασκεδαστικό. Και παράγει πάντα αποτέλεσμα.
Καλώς ξανανταμώσαμε λοιπόν.
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 10:38 πμ
#Κ.Κ.Μ:
Αυτό ίσως να βοηθήσει
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 2:07 μμ
Γυρίσαμε λοιπόν, στου φθινοπώρου
Τα βλέφαρα δυό σύννεφα κοιμούνται
Το καλοκαίρι τώρα πια θυμούνται
Όσοι ευχαρίστως λένε «και του χρόνου».
Γυρίσαμε, κι αυτό το καλοκαίρι
Φύλλο φτερό τετράδιο απουσίας,
Νησί ανύπαρκτο σε χάρτη σημασίας
Ασήμαντης-σβηστό μελισσοκέρι.
Γυρίσαμε σελίδα για να δούμε
Τι γράφει παρακάτω το βιβλίο:
Χειμώνας λέει ξάφνου κάνει κρύο-
Και ψάχνουμε παλτό για να ντυθούμε
Γυρίσαμε για μια στιγμή το βλέμμα
Κι έπεσε ο Σεπτέμβρης απ την αιώρα.
Φωνάζουμε βοήθεια ∙ για την ώρα
απλώς παγώνει στην οθόνη μας το αίμα.
Γυρίσαμε. Και βρήκαμε γυρνώντας
Ένα σημείωμα στην πόρτα καρφωμένο:
«λείπω, και επιπλέον πια εδώ δε μένω».
Γυρίσαμε αργά. Πισωπατώντας.
Σεπτεμβρίου 2, 2008 at 8:17 μμ
ο χειμωνας προμυνηεται θερμος
απ’οτι φαινεται
Σεπτεμβρίου 3, 2008 at 2:00 μμ
#Klimis:
Όντως πισωπατώντας γυρίσαμε.
υγ
το μόνο που θα διόρθωνα είναι η ομοιοκαταληξία φθινοπώρου- χρόνου.
#dee:
Θερμότατος! Μην απομακρυνθείτε λοιπόν
Σεπτεμβρίου 4, 2008 at 9:19 πμ
Εχετε δίκιο! φλώρου, εμπόρου,σπόρου,θα ταίριαζαν καλύτερα! αλλά εδώ που φτάσαμε, νομίζω ότι ολόκληρος ο 4ος στίχος αν αλλαχτεί σε “οι γόνοι τοκετού κάπως προώρου”, ή “οι ποιητές και οι προσκείμενοι του χώρου”, μα και (για να σοβαρευτώ) “οι κάτοχοι ακέραιου ομφάλιου λώρου”! Εαν δε ο τρίτος και τέταρτος στίχος άλλαζαν σε
“κι οι ναυαγοί στην άκρη πια αρκούνται
Ενός κουτιού λιγάκι στριμοκώλου”, ή καλύτερα
“γλάροι και φύκια πιά καταχωρούνται
σε μία λίστα αμνησίας θανατηφόρου”,ή και
“στα όνειρά τους βλέπουν και θυμούνται
τον ήλιο στο παρμπρίζ του τροχοφόρου”,
ή (όσο πάω και το φτιάχνω)
“οι μπούκλες τους σκληρά ποδοπατιούνται
στις ρόδες σκοτεινού ασθενοφόρου”,
αλλά μάλλον
“στους εφιάλτες τους ταχέως εκχωρούνται
οι κεραυνοί μ΄όλο το βαρυσήμαντο του όρου”,
και το αριστούργημά μου απογειώνεται και πάει!
ε;
(Σταματήστε με! τώρα !ακόμα στην αρχή του…. κατηφόρου!)
Καλό χειμώνα αδερφέ!
Σεπτεμβρίου 4, 2008 at 10:06 πμ
#klimis:
Δεν είναι κατήφορος αυτός φίλε!
Καλό χειμώνα και από μένα.