Εγώ θα παίζω με ανοιχτά όλα τα φύλλα
κι ας χάνω τις παρτίδες σωρηδόν
Και…συμπαθάτε με -πώς λεν;- με το μπαρδόν
αλλά συχαίνομαι της μπλόφας την ξεφτίλα
Είμαι βιβλίο ανοιχτό. Έτσι έχω μάθει.
Χωρίς τους άσσους στα μανίκια να ποντάρω
χωρίς μελέτη στα στατιστικά τα λάθη
χωρίς προβλέψεις .Έτσι ξέρω να τζογάρω
Δε με ενδιαφέρει πώς μου κρίνεται η κρίση
κι ούτε με νοιάζει το αποτέλεσμα ποιο θα ‘ναι
Τα πράγματα όλα τα εμπιστεύομαι στη Φύση
Κι ας έρθουν όπως κρίνει. Κι έτσι ας πάνε…
Εγώ ασήμαντος πώς κάπως να κινήσω
όλα τα νήματα και όλες τις προθέσεις
Και πώς -ασήμαντος ξανά- να συντονίσω
τις παραμέτρους στων θεών τις διαθέσεις;
Πρόσεχε! Κοίτα! Άκου! Κάνε! Δείξε! Σώπα!
Το νου σου! Δες! Κοίτα τι έρχεται από πέρα!
Τέτοια ζωή δεν την αντέχω ούτε με ντόπα
και ας τινάζω όλη τη μπάγκα στον αέρα
Γι αυτό τα φύλλα θα τα ανοίγω στο καρέ
και αν οι μάρκες μου διαλέξουν να χαθούν
όταν οι άλλοι -Σκρουτζ Μακ Ντακ- θα τις μετρούν
Τότε θα λέω: “Και τι έγινε μωρέ;”
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Κ.Κ.Μοίρης στο Ένοπλη Χάλι kostaslogh στο Ένοπλη Χάλι stats
Σεπτεμβρίου 20, 2008 at 11:13 πμ
ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΡΤΗ
ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΡΙΧΝΩ
ΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ. ΤΑ ΧΑΝΩ.
Η ΝΤΑΜΑ ΚΟΥΠΑ ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ
ΣΑΝ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΔΙΧΩΣ ΥΠΝΟ
ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΕΧΝΗ ΚΟΣΚΙΝΟ. ΓΛΙΣΤΡΑΕΙ
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΑΝ ΑΛΕΥΡΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΤΑ
ΜΕ ΜΙΑ ΖΑΡΙΑ ΠΟΥ ΡΙΧΝΩ ΑΠΟ ΠΙΚΑ
ΘΑ ΤΗ ΡΙΣΚΑΡΩ. ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ
ΠΑΝΤΟΥ. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΟΥ ΧΑ ΠΕΙ ΘΑ Σ ΑΓΑΠΑΩ
ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΩΙ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ. ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ
ΤΗΝ ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΞΑΝΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ ΞΕΝΑ
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ
ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ ΣΤ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ
ΜΕ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΩ ,ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑΩ
Σεπτεμβρίου 20, 2008 at 1:17 μμ
όλα ανοιχτά.
μεγάλο άγχος το κρυφό χαρτί θα είναι
γι αυτούς που παίζοντας ξεχάσανε ποιοί είναι
όλα ανοιχτά.
σε χαιρετώ Στιχάκια. καιρό είχα να σκαρώσω κι εγώ κάτι.
να η αφορμή.
καλημέρα!
Σεπτεμβρίου 20, 2008 at 2:25 μμ
Πάσο…
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 1:41 πμ
καταλαβα
και οι δυο ταπί και ψύχραιμοι θα πάμε
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 10:13 πμ
ΦΟΥΛ ΤΟΥ …ΠΑΣΟΥ
Οι μέρες ανακατεύτηκαν σαν τραπουλόχαρτα
και μοιραστήκαν στους ανθρώπους.
Τα καρό έφτιαξαν τραπεζομάντιλο
και πάνω τους οι κούπες μας γέμισαν με καφέ.
Τα μπαστούνια τα έβρισκα αμέσως παντού
μα πουθενά δεν είδα σπαθιά-
ήτανε όλα καρφωμένα στην πλάτη μου.
Ένα παλιό μου,σχετικό.
Την καλημέρα μου αγαπητέ Στιχάκια.
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 12:15 μμ
α σιχτίρ πια! υποβλέπων, υποτονθορύζων, να μιλάς μόνος σου, να έχεις ξεχάσεις τι άφησες φανέρο και τι κρύβεις, να ξεχνάς τι έκανες, να νομίζεις ότι έκανες ό,τι δεν έχεις κάνει … αι σιχτίρ. Όλα φόρα παρτίδα πια. Κι οποίος αντέξει.
(Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.)
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 12:57 μμ
#Klimis:
Ωραίο το σονέτο σας.
#Monaliza:
μου αρέσει που σκάρωσες κάτι εδώ μέσα.
#diastimata:
Πάσο, ναι. Ως πότε όμως;
#tsaperdona:
Δημοσία δαπάνη…
#Kyriaz:
Οδυνηρό αυτό το πάσο Γιάννη.
Ωραίο!
#maurochali:
Το α σιχτίρ το δανείζομαι για επωδό.
Με εκφράζει πλήρως!
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 7:33 μμ
Ωραία …
Και να μην ξεχνάς , πως όποιος χάνει στα χαρτιά , κερδίζει στην αγάπη .
Σεπτεμβρίου 21, 2008 at 11:45 μμ
#Silia:
Κι εγώ που νόμιζα πως όποιος χάνει στα χαρτιά κερδίζει στα ζάρια…
Σεπτεμβρίου 22, 2008 at 10:07 πμ
Βαλέδες, Ντάμες, και Παπάδες
με τα “σπαθιά”, τα “κάναν όλα από κούπες”
και συ την άκρη ψάχνεις σ’ έμμετρες αράδες
επισημαίνοντας των σάπιων (μυαλών) τις αρλούμπες…
(όπου Βαλέδες, Ντάμες, και Παπάδες, συμπληρώστε, Κωστάκη, Γιωργάκη, Ντόρα, Πανα(γ)ριότατο ΑΝΘΙΜΟ, κ.τ.λ)….
Σεπτεμβρίου 22, 2008 at 7:21 μμ
ειδοποία ρε Καραβάγγο !
(τι αιφνιδιασμός ήταν κι αυτός…)
Σεπτεμβρίου 22, 2008 at 11:19 μμ
εχουμε χασει ουκ ολίγες μαρκες στη ζωη ετουτη
“και τι εγινε μωρέ”?
καλό βράδυ στιχάκια
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 2:42 πμ
Ορκίζομαι ότι η Ντάμα Κούπα που έγραψα στη σημερινή μου ιστορία στο μπλογκ μου δεν είναι αυτή του Κλήμη διότι μόλις μπήκα εδώ μέσα. Καλώς σας ξαναβρήκα, μου λείψατε…Βαρέθηκα να ρίχνω πασιέντζες και ψάχνω συμπαίχτες πάλι!
)
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 2:46 πμ
@Κλήμη, καταπληκτικό το αποπάνω.
@Στιχάκια, ζούμε για να σε διαβά-ζουμε.
@Κυριαζή είσαι σταθερή αξία στα μέσα και στα έξω (ελεύθερο και μη).
@Μαύρο χάλι, σας ψάχνω στο μαιλ από μέρες, επικοινωνήστε…
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 12:37 μμ
#Σοφία:
Welcome back!
Πώς ήταν η λεβεντογέννα;
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 12:44 μμ
#Πίκος Απίκος:
και να ‘ταν μόνο αυτοί…
#Κ.Κ.Μ:
Ποιος είναι ο καραβάγγος;
#natalia:
Και πόσες θα χάσουμε ακόμα…
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 2:30 μμ
ο γνωστος βοηθός κατεδαφιστή από την ταινία “Η δε γυνη να φοβειται τον άντρα”
classic έκφραση για όσους εμφανίζονται εξαίφνης μετά απο παρατεταμένη σιωπή
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 2:32 μμ
#K.K.Μοίρης:
Τώρα που το διαβάζω, θυμάμαι
Νοεμβρίου 29, 2008 at 3:14 πμ
τα ρέστα μου και…
καλώς σας βρήκα!!!!
Νοεμβρίου 30, 2008 at 6:27 μμ
#Ceralex:
Τα βλέπω!
Καλώς ήρθατε