Νυχτώνει… Η πόλη όλα τα φώτα –πάλι- σβήνει
(μουντά σημάδια των καιρών, απελπισμένα)
Εγώ, κοιτάζω στον καθρέφτη μια εμένα
και μια ένα είδωλο που αγνώριστο έχει γίνει
Οι μνήμες στο κεφάλι αγκομαχούν
σε έναν αγώνα ποια θα έρθει απόψε πρώτη
Κράτα το χέρι μου σφιχτά και πες μου ό,τι
αυτές δεν πρόκειται –φοβούνται;- να μου πουν…
Φεύγεις. Το βήμα ίδιο, ίδια η κίνηση όπως τότε…
Στρέφοντας πίσω σου κοιτάζεις προς τα μένα
με μάτια υγρά…(Απ’ τη χαρά ή λυπημένα;)
Δεν θα το μάθω αν δεν το πεις. Μίλα μου οπότε!
Στους δρόμους πάνω η νύχτα αντανακλάται
-Να πω κι εγώ φριχτό κι απέριττο τοπίο-
ή να το πω ένα συνοθύλευμα ερειπίων
συναισθημάτων. Τι να πώ; (Δε με βοηθάτε…)
………………………………………………….
Ξημέρωσε… Η πόλη ανάβει φώτα
Φύσηξε αέρας κι όλοι στέγνωσαν οι δρόμοι
Κι εγώ τεντώνομαι να ξεπιαστούν λίγο οι ώμοι
Ντύνομαι, πάω στη δουλειά κι όλα όπως πρώτα.
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο ιμάμ μπαϊλντί kostaslogh στο ιμάμ μπαϊλντί Σοφία Κολοτούρου στο ιμάμ μπαϊλντί αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο Κρυφτό φαίδρα φις στο Κρυφτό Κ.Κ.Μοίρης στο Κρυφτό Σοφία Κολοτούρου στο Κρυφτό silia στο Κρυφτό kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι stats
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 2:57 μμ
Δε με βοηθάτε, δε με βοηθάτε… Θα με πάρει απο κάτω και θα την πληρώσει (όπως πάντα) ο αθώος.
Βολή ανάμεσα στα μάτια άλλη μια φορά ή μήπως η κρίση είναι μεταδοτική over TCP/IP;
Σεπτεμβρίου 24, 2008 at 3:00 μμ
#fog:
Είναι άτιμο αυτό το πρωτόκολλο…
Πολύ άτιμο
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 12:29 πμ
Γειά σας κυριε Stixakia
παρ ότι αρκετό καιρό αναγνώστης σας δεν τολμούσα να αφήσω σχόλιο,από φόβο μήπως
επισκεφτήτε τα ιστολόγιά μου(τά΄χω και δύο
ο θρασύς ,”βρακί δεν έχει ο κώλος μας….”)
και γίνω ρεζίλι,καθ ότι ζήλεψα κι ανάρτησα
ένα-δυό στιχο…τέλος πάντων.
Ευχαριστώ για τά υπέροχα αναγνώσματα που
τέρπουν την ψυχή μου!
Εύχομαι να μήν σβύσει ποτέ η φλόγα
των στίχων σας!
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 9:09 πμ
Καβαφικό
και Καφκικό
κι όμως τόσο δικό σας..
(τί έπαθα γαμωτο ; χρόνια είχα να γράψω τόσο καθωσπρέπει σχόλιο)
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 9:26 πμ
Ε ναι λοιπόν…
Αυτό.
Ναι.
Μπράβο.
Βγήκε….
Μ’ αρέσει…
Όλο.
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 10:20 πμ
παράδοξη γραφή,
μελαγχολική… για κάποιον που επιδίδεται με σθένος
και με πάθος στα σκωπτικά,
όμορφη αυτή η άγνωστη πτυχή σας…
καλημέρα
σας φιλώ
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 11:24 πμ
Τώρα καταλαβαίνω γιατί τα λες “άθλια”…
(Μια ζεστή καλημέρα από την βροχερή (γκρρρρ) Θεσσαλονίκη)
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 5:12 μμ
#kostaslogh:
Σε ευχαριστώ. Και καλώς ήρθες και στα σχόλια.
υγ
Μην το υποτιμάς το ταλέντο σου στο έμμετρο. Μια χαρά σε βρήκα! Και δεν είναι κολακεία αυτό
#K.K.Moίρης:
Τρία σε ένα δηλαδή!
Να μην το αφήσετε αυτό το καθώς πρέπει να σας γίνει συνήθεια. Μία φορά αρκεί.
Ευχαριστώ για τις παραπομπές. Κολακεύτηκα. Ιδίως εκεί που με παρομοιάσατε με εμένα.
#Klimis:
Χάρηκα με αυτό σου το σχόλιο.
Ειλικρινά
#φαίδρα:
παράδοξη, ναι
ψυχάκιας είπαμε…
.
καλησπέρα (ώρα που είναι)
#Πίκος:
προσθέσατε όμως κάποια εισαγωγικά…
καλησπέρα
ελπίζω να σταμάτησε να βρέχει εκεί.
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 5:43 μμ
Με Καβάφη στον τίτλο,Καρυωτάκη εμβόλιμα,Στιχάκια επί της ουσίας,πώς γίνεται να μην αρέσει;…
Όσο για τη διττή σου φύση (σκωπτικός-μελαγχολικός),νομίζω ότι το ένα τρέφει το άλλο και τα δυο τους στίχους σου.:)
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 6:52 μμ
#Kyriaz:
Έτσι είναι Γιάννη. Το ένα τρέφει το άλλο.
υγ
Τον είδες τον Καρυωτάκη πώς σφηνώθηκε σα δίλημμα ανάμεσα στους στίχους. Χαίρομαι
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 9:44 μμ
Καρυωτάκης, Καβάφης, και μια ιδέα από πρώιμο Καψάλη (τώρα στο θέατρο του κόσμου που βραδιάζει -ή κάπως έτσι, δεν έχω και το βιβλίο εδώ, ή επίσης το “και όλα όπως πρώτα” , κι αυτό κάτι μου θυμίζει) κι όμως το σύνολο παραμένει εντελώς Στιχακικό!
Θα συμφωνήσουμε όλοι νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι το περίφημο “διακειμενικό παιχνίδι”, που συνομιλεί θαυμάσια με τα πρωτότυπα έργα, παράγοντας νέο αποτέλεσμα.
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 9:53 μμ
ΥΓ: Τι είπε ο Κλήμης; Μόνο εγώ δεν το ‘πιασα; Γμτ, πάντα την πατάω στο σκραμπλ…;-))
Κλήμη, σου συνιστώ ανεπιφύλακτα το “τι είπε η Γυναίκα του Λωτ” της Μπουραζοπούλου, το διάβασα στις διακοπές και ενθουσιάστηκα…Μια και σ’ αρέσουν τα αινίγματα….
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 9:57 μμ
ΥΓ2 : Κλήμη, αλήθεια, είναι πολύ άκυρη η λέξη “βαμμένο” που διαβάζω εγώ στην ακροστοιχίδα; (μπα, με έχει επηρεάσει πολύ αυτή η Μπουραζοπούλου φαίνεται…)
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 11:25 μμ
πολυ ωραιο ποιημα στιχακια
…καθόλου άθλιο
μπορώ να το απαγγείλω?
υγ α! θα γινόταν κια φοβερό τραγούδι
Σεπτεμβρίου 25, 2008 at 11:39 μμ
Και για να μην ξεχνιόμαστε…(Στιχάκια αποτελείτε σταθερή πηγή εμπνεύσεων…)
Και τι να πω, οπότε…δεν βοηθάνε
τα όσα αισθήματα περνούνε λυπημένα
πάνω από κείνην –στον αέρα- κι από σένα:
Πλάνα που αδέξιοι σκηνοθέτες τα τραβάνε
κι άλλαξαν όλα, πια δεν είναι όπως και πρώτα.
Το έργο εδώ τελειώνει, μ’ ένα ίσως –
ίσως το τέλος στην οθόνη θα γραφτεί,
να σημαδέψει μια ολόκληρη εποχή,
όπου η αγάπη συμβαδίζει με το μίσος.
Οπου όλα αλλάξαν, κι όπου άλλαξε κι η ρότα.
Σαν ξημερώνει, η ίδια πάντα πολιτεία,
στο φως της μέρας ξεπροβάλλει, πιο θαμπή
- του δρόμου φαίνεται στο βάθος η καμπή
κι εδώ η ζωή μας, συνεχίζει την πορεία,
όπου όλα αλλάζουν, καθώς λέν, τα ειωθότα.
Σεπτεμβρίου 26, 2008 at 2:08 μμ
Άμα υπάρχουν δρόμοι,
αντανακλάται και η νύχτα,
άμα λάχει.
Σεπτεμβρίου 27, 2008 at 11:05 μμ
!
Σεπτεμβρίου 28, 2008 at 1:43 πμ
γεια
κωλοκαιρος,ε?
Σεπτεμβρίου 28, 2008 at 6:13 μμ
#Σοφία:
Αυτές οι “συνομιλίες” μας έχουν φάει…
Ωραίο το …Και για να μην ξεχνιόμαστε…
#natalia:
Όσες φορές θέλετε.
Αν και δε θα σας ανεβάσει τη διάθεση.
Τραγούδι…Πολύ κλαψιάρικο δε θα βγει;
#αλέξανδρος:
Πάντα υπάρχουν δρόμοι.
Με λεύκες ή χωρίς…
#maurochali:
; (μια άλλη εκδοχή)
#dee:
γεια
ναι, κωλόκαιρος…
Σεπτεμβρίου 29, 2008 at 8:15 μμ
μα όχι, εδώ δεν υπάρχουν πολλές εκδοχές: μόνο “!”.
υγ. είπαμε κι εμείς να μην φλυαρήσουμε μια φορά, και εσείς μας κόβετε τον βήχα, μαχαίρι!
Σεπτεμβρίου 29, 2008 at 9:05 μμ
Πάνω σε δρόμους σκοτεινούς η νύχτα αντανακλάται,
έφυγε η αγάπη μου, που να γυρίζει μόνη;
Έπεσε το σεντόνι μου ξεσκέπαστος κοιμάμαι,
ξημέρωσε και κρύωσα πάγωσε το πνεμόνι…
(εκ της ποιητικής μου συλογής “έρημος και μόνος να μου φύγει ο πόνος”, εκδόσεις “έρωτας αλήτης” 1998)
Οκτωβρίου 3, 2008 at 9:18 μμ
κλαψιάρικο?
μα τι λετε?
οι μνήμες αγκομαχουν, όχι οι στίχοι…
καλησπέρα σας stixakia
Οκτωβρίου 7, 2008 at 1:48 μμ
Γιατί το έβαλες στα άθλια;
(((((((
Εμένα μου άρεσε πολύ…
Οκτωβρίου 7, 2008 at 11:11 μμ
και ολα ειναι οπως πρωτα
τοτε που ετρωγα καροτα
και ηρθες εσυ και
αλλαξε η ροτα
και πηρα μια καποτα..
αυτο ανηκει στα αθλια αγαπητε ..οχι το δικο σας
Πατρικ Ουγκω-ν-σοτος
Οκτωβρίου 10, 2008 at 4:05 μμ
Που είσαι; Γράψε κάτι να γελάσουμε λίγο με το χάλι της οικονομίας (…) μας. Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις…
Οκτωβρίου 10, 2008 at 6:32 μμ
Ήρθα εδώ με τη σκέψη της Σοφίας,πως ίσως δω κάτι σχετικό…
Στιχάκια,είναι παραγγελιά
Οκτωβρίου 11, 2008 at 9:17 μμ
Στιχάκια ;;;..
Είσαι κάπου … κρυμμένος και δεν σε “βλέπω’ ;
Οκτωβρίου 12, 2008 at 1:24 πμ
Πάντα υπάρχουν δρόμοι;;;;;;;;
Δ’ωσε μου έναν ορισμό του δρόμου και θα σου αποδείξω πως δεν υπάρχουν πάντα δρόμοι.
Οκτωβρίου 19, 2008 at 4:53 πμ
Φοβερος οπως παντα!
Οκτωβρίου 22, 2008 at 7:31 μμ
#maurochali:
φλυαρήστε όσο θέλετε. Δεν θα το επαναλάβω
#christos:
μήπως επέστρεψε η αγάπη σας; Δε μπορεί ένας μήνας έχει περάσει, κάποια εξέλιξη θα υπάρχει
#natalia:
οκ. ας το μελοποιήσουμε τότε
#thalassa:
μη μουτρώνεις θάλασσα…
αφού σου άρεσε, είπες
#Patrick:
Σας μερσώ αγαπητέ
#Σοφία, Kyriaz:
Επιφυλάσσομαι
#Silia:
Έλα, εδώ είμαι.
υγ
ο μάγκας μου άρεσε πολύ!
#αλέξανδρος:
από κοντά αυτά.
#Ο ποιητής της πλατείας:
Σας φόβισα και σας, ε;
Όπως και να χει σας ευχαριστώ.