Ας κάνω μια υπόθεση εργασίας
ας πω πως πια εγώ δεν είμαι εγώ
ας πω πως -μου- είμαι απλά ένας σωσίας
που βρέθηκα -στην τύχη- να είμαι εδώ
Να κάνω -σπάσε πλάκα- ό,τι κάνω
να σκέφτομαι ό,τι σκέφτομαι -τι αστείο!-
να περπατάω όπως βαδίζω -ίδιο πλάνο-
και να ‘ναι η φάτσα μου της μούρης μου εκμαγείο
Τέτοια υπόθεση ας κάνω. Έτσι ας τρέξω
το νου για λίγο, σα να μην υπήρξα καν
σα να -τυχαία- εδώ προέκυψε να παίξω
(το) σωσία κάποιου που φοβάται τα γκρο πλαν…
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stats
Οκτωβρίου 22, 2008 at 12:14 πμ
Δεν ειμ’ εγώ….στ’ αλήθεια…ένας άλλος,
Κάποιος που χαίρεται, που κλαίει, που γελά.
Θα ‘ναι ένας κλώνος, πιο μικρός ή πιο μεγάλος,
που αντί για μένα ζει εδώ κάτω τώρα πια.
Κι εγώ; Στην ίδια μένω θέση, αιώνες,
να παίζω στο παιχνίδι των λυγμών-
ή της χαράς, σε γρίφους και σ’ εικόνες
αγνώστων –του Δικτύου μας- μυαλών.
Σκιάχτρο μονάχο, και παλιάτσος, και σωσίας
(πιερότος κι αρλεκίνος θα ‘λεγαν παλιά)
στη μάσκα μπαίνω της ωραίας ανωνυμίας
και ξετυλίγω το μυαλό μου, εδώ-να!
Το σώμα μου τ’ αφήνω από τις σκέψεις,
τα αισθήματα, να φαίνεται ρομπότ,
να περιφέρεται κενό και δίχως λέξεις,
να γίνεται σωσίας και μασκώτ.
Ωσπου τραβάει κάποιου σκηνοθέτη,
την προσοχή, και το ζητάει στο πλάνο-
να το αφήσω ακατοίκητο, να εκθέτει
την όποια υπόληψη έχω (που τη χάνω)
ή το σωσία του σωσία μου να κάνω;
Οκτωβρίου 22, 2008 at 8:28 πμ
τι γράψατε πάλι?
γι’αυτό η τόσων ημερών καθυστέρηση…
κι εγώ είχα ανησυχήσει-αυτή την υπόθεση είχα κάνει,κακώς…-
Σοφία Κολοτούρου
πάλι με μαγέψατε με την τελευταία σας στροφή!
έρχομαι εδώ μέσα και τα χάνω εγώ
δεν είμαι ο σωσίας μου…
αλλά και πάλι πόσο σίγουρο είναι αυτό?
καλημέρα και στους δύο
σας φιλώ
Οκτωβρίου 22, 2008 at 12:45 μμ
@ Φαίδρα Φις: Εγώ εδώ γράφω μόνο ως καθρέφτης (ή σωσίας μήπως; ) του Στιχάκια…Σε εκείνον τα εύσημα…
Οκτωβρίου 22, 2008 at 4:47 μμ
#Σοφία:
Πολύ ωραίο το τελείωμα όντως.
#Φαίδρα:
Μην ανησυχείτε. Αν πάθω κάτι θα αναρτήσει ποστ ο πληρεξούσιος δικηγόρος μου.
Καλημέρα ή μάλλον καλησπέρα και από εμένα
Οκτωβρίου 22, 2008 at 9:29 μμ
Υπόθεση εργασίας; στίχοι βγαλμένοι από το ERP της ψυχής; όπως και να΄χει μου άρεσε πολύ.
Οκτωβρίου 23, 2008 at 8:28 πμ
Σοφία Κολοτούρου καλημέρα,
ασφαλώς στον στιχάκια τα εύσημα,
κι εσείς όμως ως καθρέφτης ή σωσίας,
έχετε πολλά να πείτε
συνεπώς και να αντιγυρίσετε
στην περίπτωση αυτή,οι αντικατοπτρισμοί
δεν παραπλανούν
σας φιλώ
Οκτωβρίου 24, 2008 at 6:27 μμ
Όπως πάντα ευρηματικός!
Την καλησπέρα μου.
Οκτωβρίου 24, 2008 at 6:38 μμ
εσείς που γράψατε είστε σεις ή ο άλλος ;
Οκτωβρίου 24, 2008 at 6:45 μμ
#hdd345f:
Σας ευχαριστούμε και οι δύο.
#Kyriaz:
Καλησπέρα Γιάννη.
#Κ.Κ.Μ
μαζί το γράψαμε αυτό
Οκτωβρίου 24, 2008 at 11:54 μμ
Εγώ, ο Μπέρτολ Μπρεχτ, είμαι απ΄τα μαύρα δάση…
Οκτωβρίου 25, 2008 at 8:25 μμ
#αλέξανδρος:
Ένα διχασμό τον έχετε κι εσείς….
υγ
θυμάμαι, θυμάμαι…
Οκτωβρίου 26, 2008 at 1:36 πμ
βρηκατε υπαλληλο?
μηπως το blog θα κανει και φραντσαιζ?
Οκτωβρίου 26, 2008 at 9:30 μμ
#dee:
Λέτε να δημιουργήσω αλυσίδα;
Δεν είναι κακή ιδέα. Έτσι κι αλλιώς για δέσιμο είμαι οπότε…
Οκτωβρίου 26, 2008 at 10:26 μμ
η δευτερη στροφη ολα τα λεφτα
άξιος…
κι εσύ κι ο σωσίας σου
καλησπέρα
υγ φοβάσαι τα γκρο πλαν?
Οκτωβρίου 26, 2008 at 11:13 μμ
Κάτι σαν … κασκαντέρ για τα … επικίνδυνα γκρο – πλαν , εννοείτε φίλε Στιχάκια ;
Δεν θα σας το συνιστούσα . Κακοπληρώνονται οι κασκαντέρ(ς) , ξέρετε … Χώρια που την δόξα και τα λεφτά τα παίρνουν οι πρωταγωνιστές …
—————————-
Χάρηκα τόσο , που σε ξαναείδα εδώ μέσα …
Οκτωβρίου 30, 2008 at 10:53 πμ
ειναι μολις 9 :52
υγ και που έγραψα καλα την ωρα αθλος είναι
υγ όχι να αφησω και βαθυστοχαστο σχολιο
υγ το κραταω καβατζα για το πρωτο μου διαζυγιο…
Οκτωβρίου 31, 2008 at 2:21 πμ
εχω παρατηρησει οτι στα αθλια και στα ακαταληπτα κρυβετε τα πιο καλα σας στιχακια.
αυτο.
καληνυχτα
Νοεμβρίου 3, 2008 at 1:42 μμ
χμ… τούτο είναι ορίτζιναλ στιχάκιας με κοπιράιτ…
Νοεμβρίου 7, 2008 at 4:50 μμ
στιχάκια είστε καλά?
γιατί δεν εκπαιδεύσατε το σωσία σας στα στιχάκια?
ελπίζω να είστε καλά ωστόσο
σας φιλώ
Νοεμβρίου 10, 2008 at 4:32 μμ
SOS
Παλιό το αίτημα να έρθει σα Μεσσίας
Ένας ολόφρεσκος νεογέννητος σωσίας
Έμβρυο αυτόκαυστης ιδίας χρήσης μήτρας
Μιας δανεικής ιδανικής αμώμου φύτρας.
Νοέμβριος κι ακόμη αργούν οι πόνοι
Κι όλο διπλώνω ξεδιπλώνω το σεντόνι
Φασκιά ή σάβανο δεν έχω αποφασίσει
Αν θα το δέσω ή θ’ αφεθώ να με τυλίξει.
Το στρίβω σα σκοινί και στάζει κάτι
Άχρωμο θα μπορούσε να ‘ναι δάκρυ
Το αίμα δε δοκίμασα αν το βάφει
Να δραπετεύσω δε νομίζω ότι φτάνει.
Τώρα που το κοιτάζω σα να μοιάζει
Ομφάλιος λώρος έτοιμος να σπάσει
Και δε διακρίνω αν ξεκινάει από μένα
Ή καταλήγει στο σωσία τού Κανένα.
Όπως και να ‘χει δε θ’ αφήσει καν σημάδι
Ούτως ή άλλως θα ‘ναι μάλλον βράδυ
Αργά που θα ντυθώ το πρόσωπό μου
Και από κάτω θα σβηστεί το αλλοτινό μου.
Θα συστηθώ εκ νέου στους γνωστούς μου
Το ίδιο και στους φίλους τους παλιούς μου
Πάνω στα χείλη της θα βρω όνομα άλλο
Θα της πετάξω πώς με πέρασε για άλλον
Κι έτσι θα προδοθώ και πάλι από μένα
Με το σωσία θα τα βάλω οργισμένα
Και σίγουρος ότι αυτή μ’ έχει προδώσει
Θα ψάξω μια σωσία της να με σώσει.
Νοεμβρίου 10, 2008 at 4:45 μμ
έζησα το δράμα (;) να είμαι εκτός δικτύου ένα μήνα και κάτι, μόλις επανασυνδέθηκα σας έψαξα Στιχάκια, δεν ξέρω αν χάρηκα ή λυπήθηκα που βρήκα μόνο το σωσία σας να με περιμένει εδώ, έσπευσα βλέπετε να παραστήσω πως επέστεψα ολόιδιος κι εγώ….
ο σώζων εαυτόν σωθήτω αδερφέ; άλλους (ποιούς;) έσωσε εαυτόν ού δύναται σώσαι; όλα παίζουν… κι όλοι παίζουν τον εαυτό τους….ας μην πάρουμε τίποτα και κανέναν soβαριά……….
συνεχίστε…….. είναι ζήτημα ζωής και θανάτου………
Νοεμβρίου 11, 2008 at 3:34 μμ
@ Κλήμη ωραιότατος όπως πάντα
@ Φαίδρα φις: έπεσα πάνω σε ένα καταπληκτικό τραγούδι, το τραγούδι λέει του Νοέμβρη ή κάπως έτσι, που το έχει γράψει μια χαριτόβρυτη…εχμ…χαριτινόβρυτη…ύπαρξη και τελικά κατάλαβα ποιά είναι. Αργώ λίγο (κάποια χρόνια) αλλά τα πιάνω, ε; Θα πάω στον Γαβριηλίδη σε πρώτη ευκαιρία…
Μπαίνω που λέτε κι εγώ κάθε μέρα, δεν βλέπω κάτι καινούριο και έχω πέσει σε μαρασμό, δεν μπορώ ούτε στο δικό μου μπλογκ να γράψω, δεν τρώω, δεν πίνω, δεν κοιμάμαι, και δεν αδυνατίζω (γιατί; μάλλον ίσως τρώω τελικά….εχμ..)
ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ
ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΣΤΙΧΑΚΙΑ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΤΟΝ ΣΩΣΙΑ
Νοεμβρίου 11, 2008 at 3:52 μμ
Σοφία,σ’ευχαριστώ πολύ!
πάντα θαυμάζω τη δεξιότητά σου στα ομοιοκατάληκτα
και το πνευματώδες χιούμορ σου!
Νοεμβρίου 11, 2008 at 5:52 μμ
Συμφωνώ με τη Σοφία
που δε θέλει το σωσία
μα μονάχα την ουσία
του Στιχάκια πεμπτουσία
η ύπαρξη περιουσία!
(ναι ριμάρει η παρουσία
και σαφώς η συνουσία
όπως κι Ανδαλουσία
όλες σε εθελουσία
παροχή κι υπηρεσία!)
Το “ωραιότατος” με λιώνει
και το “πάντα” με………..
(μελλόννει είναι το σωστό!
Κι εδώ έρχομαι να πώ
κάτι που ήθελα καιρό:
Σε εσάς το λέω δις
Φαίδρα,πρίζα είστε και φις
όφις δις σοφή και σεις,
κι όλων μας εν κατακλείδι,
ο Στιχάκιας αντικλείδι……
Νοεμβρίου 11, 2008 at 9:32 μμ
@klimis
χαχαχα
Ευχαριστώ πολύ
όλα μπορεί εκτός από εκείνο το φίδι,τι το θέλατε?
το αντικλείδι σαφώς ταίριαζε περισσότερο από το κλειδί,
πιστεύω όμως πως το δεύτερο είναι το σωστό.
καλό βράδυ
Νοεμβρίου 11, 2008 at 10:08 μμ
μα τι λέτε… το σωστό είναι πάντα ταιριαστό;….η παρέκλιση του τέλους, κρύβεται στο εξ αρχής….κι ο όφις γυναικός σοφής, συνοδός μις Φαίδρα φις……..
Νοεμβρίου 12, 2008 at 3:22 πμ
Ορε τι γίνεται εδώ μέσα;!;! της στιχοπλασίας!
Εμπνέεις πολύ κόσμο φίλε(επίτρεψέ μου την οικειότητα,αν όχι πες μου και την κόβω) Στιχάκια,κι εμένα τα μάλλα θα τολμούσα να πω!
Θα επαναλάβω και εδώ αυτό που λέω σε όλους
τους δημιουργούς,ότι τα σχόλιά μου για τα έργα
τους ,επαναλαμβανόμενα κοπλιμέντα ,καταντούν
ανιαρά στο τέλος!
Προτιμώ να αφήνω τη καλησπέρα μου,ίσως και κάτι εύθυμο,έτσι σαν ευχαριστώ για το χαμόγελο
η το γέλιο που μου δίνουν οι στίχοι σου!
Νοεμβρίου 12, 2008 at 1:06 μμ
Τι λέτε, Κλήμη; Αυτό που σας…μελλόννει
(με δύο λάμδα, όμικρον, δύο νι)
είναι σαν μέλι, πάνω σ’ ένα μακαρόνι
- μελομακάρονο, η λέξη που θα βγει.
ή μήπως…σαν μια δίπλα, που απλώνει
πάστα, γαλακτομπούρεκο ή…τι;
Στον ουρανίσκο, γεύση που λιγώνει
- πρωτότυπη όπως βγαίνει στο χαρτί.
Εμάς, τους λεξιλάγνους να …μας λιώνει
φράση καινούρια, απ’ το μέλλον…ή
μας φέραν νέα μαντάτα οι παλιοί χρόνοι
- μ’ αυτό που ο Κλήμης ντράπηκε να πει.
Κι εγώ θα το ΄γραφα, αν κάποιος με γλυτώνει
απ΄ την επίπληξη, αυστηρή, του Κυριαζή.
Νοεμβρίου 12, 2008 at 1:51 μμ
Σα να τον βλέπω το Στιχάκια:καμαρώνει
χαμογελά τα μπράτσα του τεντώνει
κι ύστερα τρέχει να σας κόψει ανεμώνη!
Εγώ που λέτε ένα πεπερόνι
που με ταίσαν-πάνε τώρα χρόνοι-
τη γλώσσα μου έχει πάψει να πληγώνει
και ευτυχώς εκείνο το “καυλώνει”
μονάχα στου κενού χαρτιού παγώνει
για μια στιγμή μονάχα το μπαλκόνι,
κι ύστερα βάζει άλλο παντελόνι
για να γλυκάνει όσα φανερώνει,
και ο υπαινιγμός ενδυναμώνει
την ένταση που όλο δυναμώνει.
Το πάθος για τις λέξεις μεγαλώνει
όσο ο ίμερος δεν παύει να φουντώνει
στην πράξη το ταλέντο του απλώνει
κι εκείνο ακριβώς που δεν αρθρώνει
τον κάνει -ενώ μοιάζει να κωλώνει-
να αποφεύγει σα μπαλόνι να φουσκώνει
τις λέξεις, και σ’ αυτές να τελειώνει…..
Σοφία το φώς λιγάκι χαμηλώνει
κοίτα το τό κερί γλυκά πώς λιώνει
ουπς! έσταξε το φιλί μου στο σεντόνι
τώρα κοκκίνησα! για δες που δε στεγνώνει!
Νοεμβρίου 12, 2008 at 2:04 μμ
Σοφία,
σιγά μην σε επιπλήξω…
Διάβασε πώς μετέφρασα ένα αρχαίο επίγραμμα:
Παλλαδά, ΙΑ΄ 381
Πάσα γυνή χόλος εστίν.έχει δ’ αγαθάς δύο ώρας,
τήν μίαν εν θαλάμω,τήν μίαν εν θανάτω.
Κάθε γυναίκα του αντρός πικραίνει όλο το βίο
και οι γλυκές του οι στιγμές είναι μονάχα δύο:
όταν της τον χώνει
κι όταν τηνε χώνει .
Νοεμβρίου 18, 2008 at 12:55 πμ
Στιχάκια είσαι σπίτι;
Γιατί δεν σε παίρνω και μιλάει
Αν τελικά σε δω το Μάη
πάρε εσύ σκατά απ΄το σπίτι.
(εγώ ξέχασα το πιν μου)
Νοεμβρίου 18, 2008 at 1:14 πμ
Έγινες σπάνιος
σα γραμματόσημο
Νοεμβρίου 21, 2008 at 6:08 μμ
ε,μα είμαι και γω
αλλά είστε και εσείς!
Νοεμβρίου 26, 2008 at 9:02 μμ
Ξέρω το τηλέφωνο του στιχάκια.
Το θέλει κανείς;
Νοεμβρίου 27, 2008 at 2:11 πμ
Πόσα;
Νοεμβρίου 27, 2008 at 7:06 μμ
Όλα καλά;
Νοεμβρίου 27, 2008 at 11:10 μμ
Αντιποίηση αρχής; Εγκαταστάθηκε για τα καλά το μούτρο ο σωσίας, ροκάνισε όλο το χώρο και το χρόνο σας, Στιχάκια, και τώρα βρίσκεστε κλεισμένος έξω — αχ να μην προσέξω. Αρκεί σας μια λέξη και το έχετε στο χέρι το αντικλείδι.
Νοεμβρίου 27, 2008 at 11:16 μμ
Μαύρο Χάλι, σας ψάχνω καιρό για τον Μανούσο Φάσση. Επικοινωνήστε. Εκτός αν είστε ο σωσίας, οπότε θα είστε Χάλι Μαύρο…
Νοεμβρίου 28, 2008 at 7:42 μμ
@all:
Δώστε μου λίγο χρόνο.
Θα απαντήσω.
It;s a promise
Νοεμβρίου 28, 2008 at 8:37 μμ
#natalia:
Δεν τα φοβάμαι. Τα τρέμω!
#anna-silia:
κασκαντέρ, ναι! Αυτό μου ήρθε και σαν ιδέα για τίτλος αλλά ο σωσίας μου κέρδισε…
#kanataki:
πώς περνά η ώρα, ε;
#ε:
Σωστά έχετε παρατηρήσει.
#Πίκος:
Μα…όλα έχουν κοπιράιτ. Δεν το έχετε διαβάσει;
#Φαίδρα:
Καλά είμαστε και οι δύο.
Κι εμείς σας φιλούμε
#Klimis:
ανεκτίμητη η παρέα σας.
Το γνωρίζετε φαντάζομαι.
#kostalogh:
Να είσαι καλά φίλε.
Ασφαλώς και επιτρέπεται η οικειότητα.
Χαίρομαι που χαμογελάς ή γελάς με τα στιχάκια μου.
Νοεμβρίου 28, 2008 at 8:38 μμ
#Σοφία – Klimis-Kyriaz-φαίδρα:
Το κάναμε american bar!
μμμμ μου αρέσει αυτό!
Νοεμβρίου 28, 2008 at 8:43 μμ
#αλέξανδρος:
πήρα. και σένα δε μιλάει.
υγ
τα σκατά τι τα ‘θελες;
#diastimata:
προς θεού όχι φτύσιμο.
τα άλλα ναι
#kanataki:
είμαι είμαι
#αλέξανδρος:
μισά μισά έτσι;
#kostaslogh:
Μην τον εμπιστεύεστε. Θα σας δώσει άλλο. Μου το είπε.
#kyriaz:
Όλα μια χαρά Γιάννη. Thanks
#maurochali:
κάποια πόρτα σα να ψιλοάνοιξε…
#Σοφία:
Πες μας για την παρουσίαση του βιβλίου σου την Τρίτη.
Θα είμαι εκεί στο είπα…
υγ
για λεπτομέρειες μπείτε στο blog της Σοφίας.
Εδώ
Νοεμβρίου 30, 2008 at 7:43 πμ
Μα αγαπητέ Στιχάκια, δεν μπορώ να μπαίνω…στο σπίτι σας και να μιλώ για μένα. Δεν είναι πρέπον! Αλλά αφού μιλήσατε εσείς πρώτος (ειδικά αφότου σας έβαλα το λαμπιόνι στο πρόσωπο και ανέκραξα: μίλα ρε ) τότε οφείλω να πω ότι περιμένω πλήθος κόσμου στην παρουσίαση.
Αν μη τι άλλο, μετά τη δημόσια δέσμευσή σας ότι θα έρθετε εσείς, είμαι βέβαιη ότι κάποιοι θα έρθουν – για να γνωρίσουν και από κοντά…εσάς !
)