Γέμισε η πόλη –κοίτα όμορφη!- λαμπιόνια
τι εύκολο θα ‘ταν να μας έλεγα όλους πιόνια
τι ωραίο θα ‘ταν να μας έλεγα στολίδια
πάνω σε δέντρο με κομμένα τα κλαδιά
Στολίζει η νύχτα το κορμί της σαν κοκέτα
Ο δρόμος πάει μια στροφή κλειστή –φουρκέτα-
Τι ωραίο θα ‘ταν να γκαζώσω και να φύγω
χωρίς καμία κεντρομόλο να τραβά
Σχήμα οξύμωρο (χωρίς κλαδιά στολίδια)
μπίλιες αιωρούμενες –τα ίδια και τα ίδια-
σα σαπουνόφουσκες που πέφτοντας χτυπάνε
και σπάνε πάνω σε δυο χέρια παιδικά
Σπάει τη ματιά του ο καιρός κι αλληθωρίζει
δυο μήνες τώρα μια τον βρίζω μια με βρίζει
δυο μήνες τώρα τον κοντράρω με κοντράρει
και το αποτέλεσμα πολλά μηδενικά
Μια τρύπα πάνω στο νερό που μεγαλώνει
ένα εμβαδόν που παίρνει όγκο και τρυπώνει
σε ένα μυαλό που πια δεν έχει χώρο, αέρα
ούτε κουράγια για να αντέξει τελικά…
Δυο μήνες κόντρα στον καιρό και …που να πάρει
δεν ξέρω αλήθεια από τους δυο μας ποιος κοντράρει
κι εκείνη η τρύπα –που είπα πριν- έγινε δίνη
που όλο μαζεύει όλο ρουφά κι έπειτα φτύνει…
Δυο μήνες κόντρα στον καιρό με μόνη ομπρέλα
ένα παράπονο που άλλοι το ‘παν τρέλα
κι άλλοι το είπαν ιδιότροπο λαμπιόνι
που άστραψε λίγο -φως που καίει- και ματώνει…
-
1
Pingback on Νοε 28th, 2008 at 8:21 μμ
[...] μυαλά μας ως «σημάδι». Φωτεινό. Φωτεινό σαν το «λαμπιόνι» του [...]
-
2
Pingback on Νοε 30th, 2008 at 10:55 μμ
[...] Το λαμπιόνι Γέμισε η πόλη –κοίτα όμορφη!- λαμπιόνια τι εύκολο θα ‘ταν να μας [...] [...]
-
3
Pingback on Δεκ 1st, 2008 at 1:13 μμ
[...] 99. Το λαμπιόνι [...]
Leave a Comment
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Κ.Κ.Μοίρης στο Ένοπλη Χάλι kostaslogh στο Ένοπλη Χάλι stats
Νοεμβρίου 28, 2008 at 9:42 μμ
άντε πια!! μας λείψατε!
Νοεμβρίου 28, 2008 at 10:29 μμ
Περίμενα, μέρες πούρχονται, να δω ‘φωτάκι” και να…
Νοεμβρίου 28, 2008 at 11:57 μμ
Άντε ρε παιδί μου !
Δυο μήνες τώρα με καμένο λαμπιόνι!
Επιτέλους βρήκες ανταλακτικό.
“‘Αναψέ το το λαμπιόνι
κι η ματιά σου με…φουντώνει”
Ωραία.
Εγώ βέβαια δε φταίω που έκανα και κάποιους συνειρμούς.
Πχ. τι ομοιοκαταληξίες μπορούν να γίνουν με τις λέξεις
“στολίδια” (την έχεις και δυο φορές μάλιστα στην άκρη άκρη του στίχου), “ίδια”.
Και τι ομοιοκαταληξίες μπορούν να γίνουν με τις λέξεις
μεγαλώνει, τρυπώνει, λαμπιόνι, ματώνει.
Πχ, “μπαλόνι”
“άσε που τον πειράζει και η σκόνη”!
Νοεμβρίου 29, 2008 at 2:24 πμ
όμορφες νύχτες,άσχημες μέρες,άτσαλο βήμα
ποιός,το λαμπιόνι ή ο καιρός είναι το θύμα;
Νοεμβρίου 29, 2008 at 9:26 πμ
και να’ταν μόνο αυτή η τρύπα μαύρη!
είναι και κόκκινη απ΄το αίμα των πιονιών
γλυφά τα λέπια που στο σώμα έχουν λάβροι
μα,-σκέψου κάτι-
έτσι ανασταίνονται οι φωνές των αηδονιών…
καλημέρα
με πολλή σκέψη
και σπουδή…
κι εμένα μου λείψατε
σας φιλώ
Νοεμβρίου 29, 2008 at 11:19 πμ
Εμένα πάλι δεν μου λείψατε καθόλου. Αφού δεν σας ήξερα. Τώρα όμως που σας έμαθα…και μετά την προσεκτική ανάγνωση των «ψιλών γραμμάτων» περί πνευματικής ιδιοκτησίας θα γίνω τακτικός θαμώνας.
Νοεμβρίου 29, 2008 at 3:54 μμ
αυτό που λέμε “μου ‘ρθε μια φλασιά” ;
Νοεμβρίου 29, 2008 at 4:27 μμ
#maurochali:
με τιμάτε. Ειλικρινά!
#Κ.Κ.Μοίρης:
Δε θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει καλύτερα
#ktkouk:
καλώς ήρθατε. χαρά μας να είστε στην παρέα μας.
υγ
ούτε κι εμένα μου λείψατε.
#fog:
φως …στην ομίχλη λοιπόν
Ωραίο είναι
#Κροτ:
Εσείς θα έρθετε ποτέ στην Αθήνα;
#φαίδρα:
Δεν ξέρω αν γιορτάζεις σήμερα. Αν ναι χρόνια πολλά.
Αν όχι, το ίδιο
Σας ευχαριστώ για το εκτεταμένο τετράστιχο
#Kostaslogh:
πολύ όμορφο αυτό που έγραψες.
Να είσαι καλά
#Αλέξανδρος:
Νομίζω πως πρέπει κάποια στιγμή να το δημοσιεύσουμε.
Νοεμβρίου 29, 2008 at 4:42 μμ
γιορτάζω θεωρητικά,
το είπα και στο δικό μου μπλογκ
ευχαριστώ πολύ
περισσότερο ευχαριστώ
για τα χρόνια πολλά
εκτός ή κατόπιν εορτής
Νοεμβρίου 30, 2008 at 7:31 πμ
Δυο μήνες κόντρα στον καιρό, και να μας λείπεις.
Παλιό αξίωμα, μιας τρέλας, χαρμολύπης
- και να ‘σαι, τώρα, ολοστόλιστος! Λαμπιόνια,
που σ’ ανακρίνουνε όλο φως, από παλιά.
Πόσο θ’ αντέξουμε να παίζουμε στο ζάρι
- ζωή μας ξένη, όλο χαμένη στο παζάρι
του κόσμου – τόσα αλιβερίσια με τα χρόνια.
Το εφέ μιας τρέλας, μας τινάζει τα μυαλά.
Για πόσο ακόμα, καταφύγιο θα ‘ναι οι στίχοι,
στους πέντε ανέμους που μας σκόρπισεν η τύχη.
Σαν σφαίρα γυάλινη, που γέμισ’ από χιόνια
όπως την κούναγαν στα χέρια τα παιδιά.
Φεύγουνε κόντρα στον καιρό όλες οι μέρες,
σαν να‘ναι οι παιδικές, οι πρώτες-πρώτες σφαίρες,
που στροβιλίζονται, και μας γυρνούν αιώνια,
στα πρώτα θαύματα, στα αρχαία μυστικά.
Νοεμβρίου 30, 2008 at 3:48 μμ
#Σοφία:
να ‘μαστε πάλι εδώ λοιπόν.
Νοεμβρίου 30, 2008 at 4:41 μμ
“Τι ωραίο θα ‘ταν να γκαζώσω και να φύγω
χωρίς καμία κεντρομόλο να τραβά”
Και τη φυγόκεντρο ολοένα να γκαζώνει.
Σωστός ο Στιχάκιας.
Νοεμβρίου 30, 2008 at 6:30 μμ
#Churchwarden:
Καλώς ήρθες.
Χαίρομαι που πέρασες από δω.
Νοεμβρίου 30, 2008 at 9:53 μμ
;Όπως πάνα καταπληκτικός…!