Το σκατό

Δεκεμβρίου 3, 2008 in τα ακατάληπτα

Απ’ τα πάθη τ΄ ανθρώπινα
όποιο έβρισκα το ‘πινα
σα σφουγγάρι
Και τα εφτά τα θανάσιμα
τα μετρώ για  παράσημα
που ‘χω πάρει

Είχα πάντα για μότο μου
το σιχτίρ, το γαμώτο μου
το θεό μου
την πρεμούρα την κάλμα μου
τη βουτιά και το άλμα μου
στο γκρεμό μου

Με -στο στόμα- κλαράκι –μου-
της καρδιάς φυλλαράκι μου
ξεραμένο
σε ένα κόσμο θεόρατο
με περνάγαν’ γι αόρατο
και για ξένο

Ρεβυθούλης με όρια
κι η φωνή μου στεντόρεια
μες στο μπάσο
Μα οι φτέρνες που ψήλωνα
τα ποδάρια μου αγκύλωναν
πήγα πάσο

Τώρα εδώ στο γραφείο μου
έχω ανοίξει το βίο μου
ραβασάκι
και μετράω το άχτι μου
με τα παφ και τη στάχτη μου
στο τασάκι

Ίσως βρέξει… ποιος νοιάζεται;
(το μυαλό μου κουράζεται
κάνει γκέλες…)
Πες μου εσύ, διορθώνεται
το σκατό αν πλαισιώνεται
με κορδέλες;