Θα ‘ρθω μια μέρα σπίτι και θα λείπεις
θα φύγεις μόνη ή ένας ξένος θα σε πάρει;
Κι εγώ, θα είμαι για τους άλλους όλους τύποις
αδιάφορος κι ας μέσα έχω σαλτάρει…
Θα αναζητήσω στο σκοτάδι τη μορφή σου
μετά, τις όμορφες καμπύλες σου θα ψάξω
δε θα τις βρω. Και θα ναι αυτή η μη επαφή σου
λόγος να βγω τρελός στους δρόμους να φωνάξω
Να φύγω τρέχοντας να πάω στα κανάλια
φωτογραφίες σου να μοιράζω και να κλαίω
να λέω την έχασα, -την κλέψανε;-, είμαι χάλια
όλο -την κλέψανε;- την έχασα να λέω…
Θα βγω στο ράδιο -δε μπορεί κάποιος θ’ ακούσει
κάποιος θα έρθει να με βγάλει από το λούκι
Θα πω: “το απόγευμα αργά, χθες στο Μαρούσι
χάθηκε -κλάπηκε;- μια μπλε V-Strom Suzuki…”
-
1
Pingback on Δεκ 4th, 2008 at 10:43 πμ
[...] Εσύ θα λείπεις… « Stixakia’s Weblog (κλικ να πας χομ) [...]
Leave a Comment
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο ιμάμ μπαϊλντί kostaslogh στο ιμάμ μπαϊλντί Σοφία Κολοτούρου στο ιμάμ μπαϊλντί αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο Κρυφτό φαίδρα φις στο Κρυφτό Κ.Κ.Μοίρης στο Κρυφτό Σοφία Κολοτούρου στο Κρυφτό silia στο Κρυφτό kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι stats
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 10:04 πμ
Ελπίζω μόνο νάναι έμπνευση του καλλιτέχνη και όχι βιογραφικό.
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 10:58 πμ
Μια χαρά θα μπορούσε να προστεθεί ως εισαγωγή στο “Αστείο” του Βασίλη Νικολαΐδη, γνωστότερο ως “σαλάμι” .
Πραγματικά, επέστρεψες δριμύτερος…
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 11:06 πμ
η κορύφωση του δράματος με συντάραξε ..
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 1:01 μμ
Την είδα στο Μαρούσι, κι η καρδιά μου
εσκίρτησε…ήταν όμορφη…Πολύ.
Ητανε κόκκινες κι υγρές…οι αναρτήσεις
(υγρές; Ή είχα θολώσει απ’ τα δάκρυά μου,
ή που την είχε διαποτίσει η έξω βροχή…)
Αχ, της καρδιάς οι άγριες συγκινήσεις…
Ντρέπομαι τώρα και να το σκεφτώ…
Μα ήτανε κόκκινη και υγρή…η ωραία σέλα!
κι ήθελα τόσο να την αποκτήσω…
που θόλωσαν τα μάτια, το μυαλό
κι έκανα –πρώτη μου φορά- μια τέτοια τρέλα:
Πλησίασα, με σκοπό για ν’ ακουμπήσω
Εκείνην, που στεκότανε, μοιραία-
Με κόκκινο και υγρό…το αμάξωμά της!
Και θα την έπαιρνα, την ήθελα δική μου
μες τη βροχή ως στέκονταν, ωραία,
αν μόνο είχα, αν…το δίπλωμά της!
Αφού δεν ξέρω να οδηγώ, τη μηχανή μου
μοιραία στο υπόστεγο την έχω εκεί κρυμμένη,
για να την ψάχνει ο στιχάκιας…να επιμένει…
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 1:45 μμ
#fog:
Όχι, δεν είναι βιογραφικό. Και ελπίζω να μη συμβεί. Αν τη χάσω…
#Πίκος:
Σε ευχαριστώ φίλε.
#Κ.Κ.Μοίρης:
Πρόκειται, όντως, για ένα δράμα. Φανταστικό μεν, δράμα δε.
#Σοφία:
Πού είναι το υπόστεγο; Πείτε μου
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 3:22 μμ
σας πάει και η “μαυρίλα” υπέροχα πάντως
με μπερδέψατε πρέπει να το πω…
και λέω μέσα μου:
τι ωραία που κάποιος-επιτέλους!- συντρίβεται με τέτοιο τρόπο και μόνο στη σκέψη πως η αγαπημένη του θα φύγει…!
κρατήσατε την ανατροπή για το τέλος
ας είναι,
σας το συγχωρώ γιατί σκέφτομαι ότι είστε πολύ τρυφερός…
δεν κρύβεται αυτό…
σας φιλώ
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 3:45 μμ
Μα αγαπητέ μου Στιχάκια, που το έχετε το μυαλό σας; Περίμενα εσείς τουλάχιστον να διαμαρτυρηθείτε ότι η μηχανή δεν είναι κόκκινη αλλά μ π λ ε, αλλά εσείς…τύποις αδιάφορος παραμείνατε…
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 4:10 μμ
#Φαίδρα:
Είμαι ο μπαγάσας!
υγ
ακόμα πληθυντικός;
#Σοφία:
Φταίνε τα μάτια μου τα κόκκινα απ’ το κλάμα…
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 6:31 μμ
Κατά τους πρώτους στίχους νόμιζα ότι κλαις τη μηχανή σου…μετά κατάλαβα ότι κλαις γυναίκα.
Γεια σου, Στιχάκια!
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 6:53 μμ
Αν πρόκειται για το 1000 με τον ΤL κινητήρα, εντάξει, αξίζει να το παλέψετε. Αν όμως γράψατε τέσσερα ολόκληρα τετράστιχα για το παλιοεξίμιση, εκεί δεν σας καταλαβαίνω.
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 7:06 μμ
Έ βέβαια…
πας στα κανάλια άμα σου κλέψουν τη γυναίκα;
Δεν πας.
Πας στην εκκλησία με τη λαμπάδα στο μπόι σου που είχες τάξει.
Υ.Γ. Αυτή την Έφη την Τάδε που διάολο θα την βρω;
Όποτε την ψάχνω εμφανίζονται κάτι άσχετοι.
Δεκεμβρίου 4, 2008 at 9:04 μμ
#churchwarden:
είναι επειδή μπλόφαρα…
#hdd345f:
το παλιοεξίμιση είναι αλλά το αγαπάμε εμείς
#Αλέξανδρος:
Ούτε στην εκκλησία πας. Χαζός είσαι; Έχεις καιρό για χάσιμο;
υγ
Η Τάδε Έφη νομίζω πως μένει μαζί με την Ανθή Φύτα
Σε όποιο λουλουδάδικο βρεις ρώτα
Δεκεμβρίου 5, 2008 at 12:19 πμ
Στα λουλουδάδικα ρωτώ
κι όλοι με λένε ψεύτη
τους λέω “ρε ποιός σας τόπε αυτό;”
μου λεν “η Τάδε Εφη”
Και μόνο ένας μούπενε
να πάω στου Στιχάκια
και πως απάνω δεξιά
Θα βρω τα ΤαδΕφάκια.
Επήγα και τα πάτησα
και κάτι κολλητάρια
αφήναν κάτι σχόλια
σκέτα μαργαριτάρια.
Ψάχνω απο δω, ψάχνω απο κει
βλέπω μεγάλο κέφι
μα πουθενά δεν εύρηκα
αυτή την Τάδε Εφη.
Υ.Γ. Δεν συμφωνώ.
Πας στην εκκλησία. Δεν έχει σημασία τι είναι το φάρμακο. Σημασία έχει να σε γιατρέψει.
Και όχι, δεν είναι χάσιμο χρόνου. Είναι κέρδος ελευθερίας.
Δεκεμβρίου 5, 2008 at 1:32 πμ
απ τα καλυτεροτερα σας
αφηστε δε τα σχολια που (φυσικα και) διαβασα. ειναι οντως σκετα μαργαριταρια καλαλεει κι ο solomantzaros
Δεκεμβρίου 5, 2008 at 3:07 πμ
“…θα φύγεις μόνη ή ένας ξένος θα σε πάρει;..”
—————————-
Να … τραβάτε χειρόφρενο , ή να βάζετε αλυσίδα ασφαλείας
===========================
Βασικά Στιχάκια , ήθελα να σας επαινέσω γι αυτό το (ακόμα μια φορά) υπέροχο πόνημα σας …. Αλλά δεν μπορώ … Προτιμώ την χαζοσάτυρα , γιατί αλλιώς μπορεί να με πάρουν οι … υγρασίες .
Δεκεμβρίου 5, 2008 at 2:47 μμ
#Αλέξανδρος:
Αν, τελικά, τη βρείτε αυτή πείτε της πως την ψάχνω κι εγώ
#ε:
Σας αρέσουν οι μηχανές; ε;
#silia:
αυτό μπήκε για να πιάσει η μπλόφα.
έπιασε;
Δεκεμβρίου 6, 2008 at 1:48 πμ
μπήκα απλώς μια καλησπέρα να αφήσω
να επαινέσω μάλλον την ανατροπή
κι άν προσπαθούσα έστω το ίσο να κρατήσω
πίσω απ ΄τις ρίμες σας θα΄ταν καταστροφή.
Ήταν να μήν πάρεις φόρα Στιχάκια
τώρα ποιος τη χάρη μας!
Δεκεμβρίου 28, 2008 at 6:46 μμ
πού είσαι στιχακια?
ακόμα ψάχνεις τη suzuki?
χρόνια πολλά
καλές γιορτές να περνάς
και τη νεα χρονιά να μας δωσεις νεες φοβερες
δημιουργίες
Δεκεμβρίου 29, 2008 at 3:51 μμ
συγνωμη ρε φιλαρακι,
δεν ηξερα οτι ητανε δικια σου,
βλεπεις μας επιασε η κριση
και κλεβουμε και 6+1/2 ακια..
το ξερω δεν κανει ριμα,
αλλα ετσι ειμαι εγω,
χυμα στο κυμα..
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠOΙΗΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ
“ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΨΟΧΡΟΝΙΑ”
Δεκεμβρίου 31, 2008 at 10:52 πμ
Ανοίγω αυτό το blog και πάλι λείπεις…
δριμύς χειμώνας έξω, παγωνιά -
τα κάλαντα, με μια φωνή της λύπης
στην πόρτα τραγουδούνε τα παιδιά.
Βαστάει εικόνα και χαρτί,
αλλά δεν έγραψε…γιατί;
Πώς να μας μπει καλά η χρονιά;
Χωρίς Στιχάκια το εννιά;
Ανοίγω αυτό το blog, φωνάζω που ‘ναι;
Μην χάθηκε, στον άσχημο καιρό;
Ορίστε…πάλι θέλουν να τα πούνε
αλλά εγώ ψάχνω αλλοιώτικο σκοπό.
Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά -
σαν τον Στιχάκια βρε παιδιά
δεν έχει άλλον πουθενά -
στο λέμε: Γράψε μας…ξανά!
Ιανουαρίου 4, 2009 at 3:06 πμ
Ήτανε Δευτερόβραδο και πέφτανε οι στάλες
μου φάγαν το παπί και κάθουμαι στις σκάλες!
(Απόσπασμα από την ποιητική συλογή του Σταμάτιου Γαρδελιάδη “Με θυμάσαι ρε μπαγάσα;”)
Ιανουαρίου 7, 2009 at 12:11 μμ
Χρόνια πολλά Στιχάκια!
Μόνο καλά να είσαι…
Ιανουαρίου 8, 2009 at 4:48 μμ
καλή χρονιά
να είσαι καλά
σε φιλώ