Είμαστε εμείς τα δύο τόσο ενωμένα
που θα έλεγε κανείς πως είμαστε ένα
Δίπλα σου ζω κοντά σου ανασαίνω
και αν σε χάσω αυτόματα πεθαίνω
Τόσο μεγάλη είν’ η αγάπη αυτή που σου ‘χω
που ντύνομαι με αυτό που ντύνεσαι το ρούχο
Μία καρδιά χτυπά για μας ρυθμό έχει ένα
Στο ξαναλέω. Αφού είμαστε ενωμένα…
Όταν πονάς ο πόνος σου αντανακλάται
φτάνει σε μένα. Το κορμάκι μου συσπάται
Όταν κρυώνεις κι εγώ νιώθω αυτό το κρύο
Στο ξαναλέω. Είμαστε ένα. Όχι δύο
Είναι αγάπη ή ανάγκη; Δεν το ξέρω
Δεν ξέρω αλήθεια αν ποτέ θα καταφέρω
να ζήσω μόνο μου. Δεν ξέρω κι αμφιβάλλω
“Αυτά είπε χθες το ένα αρχίδι μου στο άλλο…”
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stats
Ιανουαρίου 11, 2009 at 3:39 μμ
Hall of Fame , κατευθείαν !!!
Ιανουαρίου 11, 2009 at 4:48 μμ
συναρπαστική η έκπληξη του καταληκτικού!
αλλά την περίμενα την ανατροπή
και την αφουγκραζόμουν σε κάθε στίχο και λέξη
δεν την ξαναπατάω μετά από τη μηχανή!
σε φιλώ
είπαμε καλή χρονιά?
Ιανουαρίου 11, 2009 at 5:24 μμ
Α ρε Στιχάκια!….
Ιανουαρίου 11, 2009 at 5:50 μμ
..κι εκεί που το απήγγειλα με δέος στην καλή μου
και πήρε θέση (ξέρεις πώς) ,να πάρει το φιλί μου
φτάνω στο τέλος ,σταματώ,κοιτάζει με απορία
πώς να της πώ πως εννοεί τα δύο απ ΄τα τρία;
Ιανουαρίου 11, 2009 at 6:15 μμ
#Κ.Κ.Μοίρης:
Εγώ ή το δεξί μου;
#φαίδρα:
Αν περιμένατε την ανατροπή αλλά δεν ξέρατε ποια θα είναι είναι καλό. Αν την καταλάβατε πριν την αποκάλυψη τότε πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο.
Όχι δεν είπαμε καλή χρονιά. Δηλαδή εσείς είπατε εγώ δεν είπα ακόμα. Καλή χρονιά λοιπόν.
Κι εγώ σας φιλώ.
#Kyriaz:
#Kostaslogh:
Είναι επικίνδυνο αυτό που κάνετε.
Το επόμενο να το διαβάσετε πρώτα από μέσα σας.
Ιανουαρίου 11, 2009 at 6:43 μμ
και οι τρεις..
Ιανουαρίου 11, 2009 at 6:45 μμ
#K.K.Moίρης:
Έτσι γιατί είμαστε αχώριστοι!
Ιανουαρίου 11, 2009 at 6:56 μμ
μόνο την ανατροπή περίμενα
τίποτα άλλο δεν κατάλαβα πριν τον τελευταίο στίχο
και δεν υπάρχει περίπτωση ν’αρχίσω να σας διαβάζω από το τέλος προς την αρχή
μόνο που αρχίσατε πάλι τον πληθυντικό και με απογοητεύσατε
δεν είπαμε ότι θα τον κόψουμε??-[τον πληθυντικό]
Ιανουαρίου 11, 2009 at 7:06 μμ
#φαίδρα:
Σωστά!!
Ζητώ ταπεινά συγνώμη.
Η αδράνεια βλέπεις. Άτιμο πράγμα.
Κομμένος λοιπόν ο πληθυντικός.
Εγώ τον έκοψα. -[τον πληθυντικό]
Ιανουαρίου 11, 2009 at 7:21 μμ
ΕΞΙΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ ΦΥΣΙΣ
Όταν κρυώνει, κι εγώ νιώθω αυτό το κρύο.
Όταν πονάει, εγώ με φρίκη όλο υποφέρω.
Ισως και να ‘ρθεν ο καιρός για το αντίο
(στα λόγια είν’ εύκολο). Μα πως θα καταφέρω
να σταματήσω ό,τι συμβαίνει τόσα χρόνια
- συνήθεια κι έξη, φύση δεύτερη έχει γίνει –
Κάποτε πίστευα, θα γίνονταν αιώνια
πριν πέσουμε κι οι δυο στου ύπνου μας την κλίνη.
Αλλά πονάει – σας το ‘πα – κι όλο και ρωτιέμαι
μην δεν αξίζει πια: το πλήρες νόημά του
ώρες πολλές μες το σκοτάδι αναλογιέμαι
- πρελούνδιο των ερώτων, πλην και του θανάτου.
Στο τέλος πάντοτε ανάβω κάποια λάμπα.
Κι αν μοιάζω έτοιμη πλέον να σταματήσω
θαυμάζω – ακόμη μια φορά – τη μία γάμπα.
Λέω: και την άλλη -δε γαμιέται – θα ξυρίσω.
Ιανουαρίου 11, 2009 at 7:26 μμ
#Σοφία:
Πάρα πολύ καλό!!
Ιανουαρίου 11, 2009 at 7:40 μμ
Ευτυχώς κατι με κράτησε και δεν ταυτίστηκα από το πρώτο κιόλας στιχάκι …
Καλη χρονιά
Ιανουαρίου 11, 2009 at 7:50 μμ
#anna3:
Θα ήταν όντως οδυνηρό να ταυτιστείτε…
Καλή χρονιά
Ιανουαρίου 11, 2009 at 9:11 μμ
Ο Χίτλερ είχε ένα.
Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί αντίστοιχος διάλογος.
(φορτωμένος επέστρεψες!)
Ιανουαρίου 11, 2009 at 11:14 μμ
Θεία η δάφνη αγαπητέ μου
το εντάσσω στις “μικρές ανωμαλίες “
Ιανουαρίου 12, 2009 at 1:13 πμ
#αλέξανδρος:
Μπα… αποκλείεται να είχε τόσο ευαίσθητα αρχίδια εκείνος.
Μάλλον δεν τον άντεξε το ένα και την κοπάνησε…
#kostaslogh:
Δε σου ξεφεύγει τίποτα εσένα…
Θα επανακυκλοφορήσει με άλλο τίτλο όμως πιο “πιασάρικο”