Άνοιξε το τριώδιο
κι εγώ με μόνο εφόδιο
μια τρέλα στο κεφάλι
Από την κούνια μασκαράς
και ποιητής της συμφοράς
αρλούμπες γράφω πάλι
Στο καρναβάλι της ζωής
μια μάσκα εγώ της προκοπής
δε βρήκα να φορέσω
Ούτε πλουμίδια αστραφτερά
βρήκα να βάλω μια φορά
λίγο κι εγώ ν’ αρέσω
Μ’ ίδια τη φάτσα πάντα ανφάς
(το ‘πα! Απ’ την κούνια μασκαράς)
πάω, πατώ, σκοντάφτω
Και σα να μη μου φτάνει αυτό
με στόμα που χάσκει ανοιχτό
συνέχεια μύγες χάφτω
Και φτύνω ολούθε φτου και φτου
και του κορμιού μου του σκυφτού
τραντάζεται η καμπούρα
Κι από τις μπίρες που ‘χω πιει
καμιά φορά –Πω! Πω! Ντροπή!-
μου φεύγουνε και ούρα
Και πάω…φαντάσου με γκρο πλαν
Καμπουρο-κατρουλο-Δον-Ζουάν
να βήχω και να φτύνω
Και πού και πού (απ’ το βρακί)
καμιά υπερηχητική
πορδή κρυφά ν΄ αφήνω
Για τέτοια ομορφιά μιλώ
κι όλους εσάς, σας προκαλώ
τώρα εδώ να πείτε
Αν ψάξετε όλοι εσείς
μήκη και πλάτη αυτής της γης
τέτοια ομορφιά θα βρείτε;
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stats
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 2:19 μμ
αποκλείεται!
το υπογράφω!
Δον Ζουάν με υπερηχητικές…
πού να βρεις!
πώς να σ’ευχαριστήσω
για το τόσο γέλιο…!
αυτό είναι δώρο.-
σε φιλώ
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 3:32 μμ
Υπερηχητικά γοητευμένη Don…
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 4:06 μμ
Εγώ πάλι έχω μπερδευτεί
Το τριώδιο άνοιξε ή το τριαίδοιο και έχεις …τέτοια ομορφιά;
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 4:45 μμ
Αμέσως σκέφτηκα τον αρλεκίνο
Μα ρίμαρε αυτόματα το «εκείνο»
Είπα να βάλω τότε «πιερότων»,
αδύνατο να αποφύγω το «ερώτων».
Στην κολομπίνα στράφηκα ακολούθως:
Των οπισθίων της με σόκαρε ο πλούτος
-Άσε που μ’ έπιασε καπάκι και μια πείνα..
Δε μου γαμιέται το λοιπόν κι η κολομπίνα-
Τι πάει ύστερα; Μα βέβαια η μάσκα
Κι αυτόματα μου έρχεται το «άστα…»
Συνειρμικά το ντόμινο βεβαίως
Και ντόμινο οι σκέψεις μου στην τέως-
Το κοτιγιόν και του χορού η σάλα
Χορεύει πάλι μ’ άλλον η κουφάλα
Και τα λοιπά θανατερά στο βάθος
Ο ντον Τζιοβάνι + το έρμο μου το πάθος-
Τζιοβάνι έγραψα και μου ‘ρθε το ντιβάνι
Και να ‘ μαι να διαβάζω το φιρμάνι
Με την ανάλυση της πράξης- κι υπογράφει
Ο εαυτός μου που αρχίζει να τα χάνει-
Βρίσκω παρηγοριά μες στη σπουδή μου
Το γέλιο να φορέσω για στολή μου,
Κάνω το λάθος να κοιτάξω στον καθρέφτη,
Και να που ένας κλόουν το επιστρέφει…….
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 8:13 μμ
Τόσο έξυπνα δουλεμένους στίχους μπορεί και να μη βρούμε.
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 8:14 μμ
είναι σκληρό όσο να πείς
που μια μάσκα της προκοπής
δεν βρήκες να φορέσεις!
φοβάμαι μην το πας πιο κει
όταν δεν βρεις ούτε βρακί
…μπορεί και να μας χέσεις!
Φεβρουαρίου 9, 2009 at 9:35 μμ
Κουασιμώδιο…
Φεβρουαρίου 10, 2009 at 10:52 πμ
#Φαίδρα:
Και πού να δεις πώς είναι όταν σπάνε το φράγμα του ήχου…
#Fog:
Έχουμε class… πώς να το κάνουμε!
#Αλέξανδρος:
Εσένα σου φιλάω μία έκπληξη.
Μη ρωτήσεις περισσότερα δε θα σου πω!
#klimis:
Ωραίες οι εικόνες που έφερες. Μας είχες λείψει
#hdd345f:
Μα σε αυτό αναφερόμουν κι εγώ.
#Kostalogh:
Ωραίο! Αλλά εγώ δε θα το έκανα ποτέ αυτό.
#Κ.Κ.Μοίρης:
Είστε αποστομωτικός. (σωστά το ‘γραψα;)