Εδώ και μήνες αυτό το blog ζει διασωληνωμένο.
Ήρθε πια ο καιρός να αφαιρέσω τη μηχανική υποστήριξη
Αν επιζήσει έχει καλώς.
Αν όχι
Άντε… και καλή τύχη μάγκες!
Και οι στίχοι για τη Σοφία 
Ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανέναν.
Σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε…
γεμάτη εκατομμύρια, ενώ κι ο Θεός πεινούσε!
Περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν κι εκοιτούσαν.
Του διευθυντή της οι κοιλιές,
κι αυτούς τους ενοχλούσαν.
Κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γιος του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του
κι όσο για τον ταμία
που πήγε ν’ αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,
“στα τέτοια μου” ψιθύρισε
και γέμισε τις τσάντες.
Άντε και καλή τύχη μάγκες!
Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία,
και τώρα η χήρα του με δυο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια γνωστή αιτία…
Ψωρο-κορώνα-γράμματα
στο τζόγο της ζωής
«Επάγγελμα;» «Ποιό επάγγελμα;»
«Τι επάγγελμα;» «Ληστής»
Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
Η απελπισιά περίστροφο και σφαίρες της, οι ανάγκες
Άντε… και καλή τύχη μάγκες!
υγ
Κοίτα να δεις πόσο επίκαιροι είναι τούτοι οι στίχοι!
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι skolotourou στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι natalia στο Ένοπλη Χάλι stats
Μαρτίου 6, 2009 at 12:31 πμ
Άντε και καλή τύχη μάγκα!
Μαρτίου 6, 2009 at 2:37 πμ
αρνούμαι
Μαρτίου 6, 2009 at 8:26 μμ
Μάλιστα. “Ο,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει” ή όπως έχω γράψει και σ’ ένα αδημοσίευτο δικό μου:
“Εκείνοι που αγγίζω αυτοκτονούνε..”
ΥΓ: Δεν σου θυμώνω όμως, όλοι χρειαζόμαστε μια απόσυρση από καιρού εις καιρόν…Για να ταξινομήσουμε και πάλι το μέσα μας…Εις το επανειδείν…(σε ταβέρνα στο Χαλάνδρι, μετά των συζύγων).
Μαρτίου 7, 2009 at 1:52 πμ
οχιιιιι!! για λιγο μονο, νταξ? αντε, καλη ξεκουραση
Μαρτίου 7, 2009 at 6:28 μμ
..αλλά ‘αμα είναι για καλό
καλή αντάμωση ρε μάγκα
Μαρτίου 8, 2009 at 1:08 πμ
Ρε μπας και σκοπεύεις να μπουκάρεις σε καμιά τράπεζα και μας το λες απ΄όξο απ΄απ’όξο;
Αν ναι καλή τύχη.
Δεν συμφωνώ όμως με το “τι με νοιάζει εμένα”
Με νοιάζει και με παρανοιάζει. Τι διάλο ούτε για τσιλιαδόρος δεν κάνω; Να οδηγώ τ΄αμάξι, να πω “ψηλα΄τα χέρια”, κάτι τέλος πάντων.
Δεν είσ΄εντάξει.
Μαρτίου 8, 2009 at 3:19 μμ
Πέρισυ ήταν -πάλι τέτοια εποχή-
Που άνοιξα το παράθυρο να φύγω
Και κοντοστάθηκα ένα λεπτό για λίγο
Να πω ένα γεια σε πόλη κι εξοχή.
Η πλάση στον ορίζοντα θολή
Το σπίτι ονειρεμένο σ’ άλλων ύπνο
Κι όπως το βλέμμα πρώτο ρίχνω,
Στιχάκια που σχημάτιζαν βροχή
Το αρπάζουν άθελά του στην αρχή,
Και στη συνέχεια όλος καταλήγω
Ένα μίτο να κρατώ να ξετυλίγω.
Και πιάνομαι αρπάζομαι από κει.
Κρεμιέμαι στον αέρα απ’ την κλωστή
Των λέξεων που φτάχναν στίχο στίχο
-Ψηλαφητά βαδίζω τόίχο τοίχο-
Χοντρό να κρατηθώ σκοινί.
Όλο και πλησιάζω προς τη γη
Το ενδεχόμενο να πέσω απορρίπτω
Τρέμω και δε φοβάμαι να το δείχνω
Στο χέρι μου είν’ ακόμα ανοιχτή
Κι όλο βαθαίνει εκείνη η πληγή
Που η τριχιά μού σκάβει-αν την αφήσω
Έτσι όπως ταλαντεύομαι, νομίζω
Δεν θα ‘χω πλέον άλλη επιλογή
Απ’ τη δικιά σας στερημένος αρωγή
Στιχάκια , στο λαιμό να την τυλίγω
Κι ό,τι γράφω αυτόματα να σβήνω
Όσο εσείς δηλώνετε αποχή.
(Αυτό ειν’ ευτύχημα θα πεις και όχι απειλή!)
Κατανοώ την άνω σας τελεία και σας δίνω
Το ευχαριστώ μου -μοιάζει τόσο λίγο-
Μου σώσατε προσώρας τη ζωή…
Και-μία λέξη που μισώ- η απαντοχή
Που μου χαρίσατε έστω για λίγο,
Παρηγορία μεταφράζεται. Και πίνω
Στην υγειά σας! Εύχομαι… αντοχή!
Μαρτίου 9, 2009 at 1:27 μμ
“…Μου σώσατε προσώρας τη ζωή…”
Μα, πόσο σας καταλαβαίνω, αγαπητέ Κλήμη!
Μαρτίου 9, 2009 at 11:18 μμ
μη σκάτε για τη μηχανική υποστήριξη
αν είναι βάζω εγώ το ένα πνευμόνι
Μαρτίου 10, 2009 at 1:15 πμ
χαίρομαι Σοφία κι ευχαριστώ….έρχομαι και σας συναντώ στα γραφτά σας… κι αναπνέω κι εκεί…καθόλου μηχανικά…
Μαρτίου 14, 2009 at 1:25 πμ
το δικο μου πνευμονι ειναι ψιλοχαλια.
βαζω το ενα νεφρο.
καληνυχτα και καλη τυχη.
(ε και αμα σας ερθει να γραψετε κανενα αθλιο ή απαγορευμενο ή οτι σας κατεβει στο κεφαλι δηλαδη, θα το κανετε φανταζομαι ε; δεν θα χαθειτε κιολας ε; )
Μαρτίου 15, 2009 at 5:10 μμ
γύρνα πίσω!
Μαρτίου 30, 2009 at 11:46 πμ
Στιχάκια !….
Αυτό που κάνεις , … απαγορεύεται . (Δεν αποσωληνώνεις κάποιον , μόνο και μόνο για …ευθανασία) … Απαγορεύεται σου λέω …. Κι ακόμη όταν θα γίνει Νόμος , που να το επιτρέπει , πάλι θα απαγορεύεται από … την Συνείδησή μας .
———————————-
Πλάκα σου κάνω μάγκα μου …
Νά’ σαι καλά και καλή τύχη .
Και … αν υπάρχει Θεός , και … καλή αντάμωση .
Απριλίου 14, 2009 at 6:04 μμ
σε καταλαβαίνω…
μια απ’τα ίδια…
(ευτυχώς που το είδα έγκαιρα, γιατί και εγώ την “Ληστεία” ετοιμαζόμουν να ηχογραφήσω…)