πέρα βρέχει

Οκτωβρίου 24, 2009 in τα ακατάληπτα

Ξαπλωμένος στο κρεββάτι μες στο θάλαμο
με –στο ένα μου το χέρι- ψαροκάλαμο
μακρύ και ίσο
Και με τ’ άλλο να τραβάω το σεντόνι μου
να φωνάζω να μου φέρουν το αφιόνι μου
να ηρεμήσω

Νοσοκόμοι και γιατροί δε με γουστάρουνε
δεν τους κάθομαι το αίμα να μού πάρουνε
κι έχουν θυμώσει
Στο κεφάλι μου σωλήνες και καλώδια
και το σώμα κατακόκκινα ιώδια
το ‘χουν λερώσει

Τι γυρεύω εγώ εδώ γαμώ την τρέλλα μου;
πού ‘ν’ η μάνα, ο μπαμπάς μου, η κοπέλα μου;
και πώς με λένε;
Πότε χτύπησα και πότε με μαζέψανε;
ποιοι με φέραν’ εδώ μέσα και με με ζέψανε;
Κι αυτοί που κλαίνε;

Ποιοι είν’ αυτοί και ποιος τους έφερε στο πλάι μου
πάνω που είχα πάρει μόνος το κολάι μου
κι είχα ζωηρέψει
Μού την πέσαν να με κάνουν υποχείριο
μα δεν ξέρουνε με τι άτομο μυστήριο
έχουνε μπλέξει

Έχω κάτι αλλά δεν ξέρω ποιος το έφερε
κάποιοι είπαν κι ο πατέρας πως υπέφερε
απ’ το ίδιο δράμα
Άλλοτε έχανε αιφνιδίως τις αισθήσεις του
άλλοτε έπεφτε -κι αυτός- θύμα μιας κλίσης του
Μεγάλη γκάμα!

Ψυχικά με βρίσκουν άρτιο. Αρτιότατο
μόνη λύση ένα παπά ή αιδεσιμότατο
να με διαβάσει
Λένε μέσα μου ο διάολος πως φουντάρισε
κι ό,τι μού είχε μείνει σόι το μαγάρισε
κι έχω χαλάσει

Να τις χέσω τις σπουδές και τα πτυχία τους
αν κριθεί από εμένα η ευστοχία τους
στις διαγνώσεις
Τότε φίλε αν σε πιάσουνε στα χέρια τους
τα καλύτερα να είναι τα ξεφτέρια τους
δε θα γλυτώσεις

Τι να λέμε. Είναι ηλίου φαεινότερο
Το μυαλό δεν το φορτώνεις περισσότερο
από όσο αντέχει
Ποιοι διαόλοι ποιοι παπάδες ποια εξαπτέρυγα
Δώστε μου ένα κρεββατάκι μες στην πτέρυγα
του …πέρα βρέχει…