Μονάχος στον ιππόδρομο με ένα κουτάκι μπίρα
στα άλογα από μικρός είχα μεγάλη πείρα
και τώρα που έγινα όπως λεν μεγάλο γαϊδούρι
μού έμεινε ανεξίτηλο για πάντα ένα κουσούρι
Ποντάρω ρέστα συνεχώς παίζω καλά τη μπλόφα
είμαι -πώς να το κάνουμε- φτιαγμένος απ’ τη στόφα
των μεγαλύτερων παικτών που ξέρουν να κερδίζουν
κι όταν τα πάντα χάνουνε μόνο τη μοίρα βρίζουν
Μόνο τη μοίρα. Ασφαλώς! Αφού αυτή τα φταίει
Δικά της τα προβλήματα δικά της και τα χρέη
γι αυτό και ξεπουλιόμαστε στον κόσμο όσο όσο
κι έπειτα ρέστοι και ταπί κάνουμε τον καμπόσο
Κι όταν σε άλογο κουτσό ξανά ποντάρουμε
την ψυχραιμία και την κράση μας τεστάρουμε
Μα όσο μαλώνουνε τα θέλω με τα πρέπει μας
ούτε ένα κέρμα δε θα μπει μέσα στην τσέπη μας…
υγ
στην τελευταία στροφή γίνεται ζεϊμπέκικο
Οκτωβρίου 26, 2009 at 1:48 πμ
Ναι γιατί στην πρώτη ήταν πεντοζάλι
Οκτωβρίου 27, 2009 at 8:15 μμ
#αλέξανδρος:
πάει και πεντοζάλι η πρώτη;
Εγώ για μπάλο την έγραψα