Ένοπλη Χάλι
Στρατό δεν πήγες, ο μπαμπάκας είχε βύσμα
ούτε χρειάστηκε ποτέ σου να δουλέψεις
Αυτό που λένε λαϊκά «να την παλέψεις»
ήταν εκτός απ’ της ανάγκης σου το πρίσμα
Τα βράδια απ’ την τρομάρα σου χεσμένος
φύλαγες τσίλιες για να κλέψετε παπάκια
μετά μπιλιάρδο πιο μετά ποδοσφαιράκια
κι ο κόσμος όλος βαρετός και σιχαμένος
Κάτι να σπάσει της ανίας σου το δέρμα
κάτι να αλλάξει αυτό τον κόσμο που δεν πάει
κάτι να κάνει το σφυγμό σου να χτυπάει…
Έτοιμος ήσουν να δεχτείς το σάπιο σπέρμα
Σε βρήκαν κάποιοι στην πλατεία να βολοδέρνεις
και σού πιπίλησαν το νου σαν καραμέλα
σού βάλαν πάνω απ’ τα σκατά λίγη δαντέλα
και από τότε όπου πας γαμάς και δέρνεις
Εσύ μεγάλωνες ενώ μικραίναν οι άλλοι
σιγά μην ξέρουνε το νόημα της Ιδέας
από τσιράκι τώρα είσαι Δεκανέας
πήρες και όπλο αληθινό. Ηδονοζάλη!
Πάρε γκαλάσνικοφ μαλάκα. Βγες και βάρα
Βάρα. Το φόνο πες μετά αγαθοεργία
Συγχώρα με όμως που παθαίνω αλλεργία
όταν νομίζεις ότι είσαι ο Τσε Γκουεβάρα
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
stats
Οκτωβρίου 30, 2009 at 9:42 πμ
Τόσον καιρο, που εσύ είχες φύγει μετανάστης και σε λήστεψαν ταυτόχρονα ενώ εντελώς τυχαία τυφλώθηκες, έμεινες 29 κιλά και άσπρισαν τα μαλλιά σου σε μια νύχτα, και περιπλανιόσουν στους δρόμους τραγουδώντας με τη βελούδινη φωνή σου απεχθή άσματα πιεσμένος απ την ανάγκη της επιβίωσης και η κοπέλλα σου αναγκάστηκε να πλένει σκάλες(φυσώντας τις μετά για να στεγνώσουν) προκειμένου ο διεστραμένος που την εκμεταλευόταν να ηδονοβλέπει τα διάφανα σημεία πίσω απ’ τα γόνατα της και το αγέννητο ακόμα παιδί σας κινδύνευε να μεγαλώσει ορφανό, και τα υπόλοιπα που γινόσαντε όσο υπέφερες στη μαύρη ξενιτά της Sonαιτίας δεν θα στα πω γιατί θα ενθουσιαστείς,
εγώ, ναι εγώ σε περίμενα. Lost μα όχι ενελώστ απελπισμένος. Έρημος μα πιστός. Μέσα στο θρήνο και τον οίνο, αλλά έξω από δω. Στα σκαλοπάτια σου. Και η πίστη μου σέσωκέ με.
Ειλικρινά είμαι βέβαιος πλέον ότι υπάρχει Θεός.
Το ότι μεταλλάχτηκα σε Μάρθα Βούρτση με το που σας είδα πάλι εδώ, ίσως είναι μέσα στα σχέδιά του, δοξασμένο να είναι το Όνομά Του, ποιός είμαι εγώ για να διαμαρτυρηθώ. Εμένα τώρα μου αρκεί ότι ξανάρθες. (Στο χα πει πώς κάποια μέρα θα ξανάρθεις /και συγγνώμη θα ζητάς μετανοιωμένος… αυτό τώρα ίσως σου φανεί άσχετο, αλλά δεν μιλώ εγώ, ο Κύριος με χρησιμοποιεί για να δείξει σε όλους μας πόσο σε αγαπά. Και ποιός είμαι εγώ για να μην παραληρήσω; ε; ποιός;)
Εδώ σταματώ γιατί τελείωσε το μπικ.
Αλλά τώρα που ξαναγύρισες είμαι βέβαιος ότι θα μου αγοράσεις άλλο, όπως και ένα σωρό άλλα υπέροχα δώρα.(Χριστέ μου τώρα γίνομαι Βασιλάκης Καίλας…. εντάξει το καταλαβαίνω πρέπει να σταματήσω…φεύγω λοιπόν να σ’ αφήσω ν αησυχάσεις κι εσύ λίγο μετά από τόσα που πέρασες…ξεκουράσου…αλλά όταν ξυπνήσεις θα μου τα πεις όλα έτσι;)
Οκτωβρίου 30, 2009 at 10:19 πμ
Ο Αινστάιν έλεγε:
“Δύο πράγματα γνωρίζω που είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Και για το σύμπαν δεν είμαι και τόσο σίγουρος”
Οκτωβρίου 30, 2009 at 6:37 μμ
#klimis:
όταν ή αν ξυπνήσω ασφαλώς και θα στα πω όλα.
#αλέξανδρος:
Ούτε κι εγώ.
Οκτωβρίου 30, 2009 at 6:38 μμ
εγώ όμως δεν σε συγχωρώ, τα όσα είπες
είναι ελάχιστα για τούτους τους αλήτες!
Οκτωβρίου 30, 2009 at 7:10 μμ
δεν έχουν στάλα χιούμορ ετούτοι , ούτε αντιλαμβάνονται τα του σαρκασμού και ειρωνίας , το πιθανότερο είναι να νιώθουν Τσε όταν σπέρνουν κάλυκες και να έχουν τεράστιες στύσεις την ώρα που πατάνε τη σκανδάλη
Οκτωβρίου 30, 2009 at 7:37 μμ
#Kostas:
Σωστά. Όντως ήμουν πολύ επιεικής
#K.K.Μοίρης:
Δυστυχώς χρήζουν γερής ψυχανάλυσης αλλά…
Οκτωβρίου 30, 2009 at 9:24 μμ
φα-ντα-στι-κό…
είναι τέλειο στιχακια
δεν έπρεπε να χαθείς τόσο καιρό…
Οκτωβρίου 30, 2009 at 10:53 μμ
εν τω μεταξύ, εγώ τώρα διάβασα το αριστούργημα, και έκανα σύνδεση και με τα προηγούμενα..το πρωί, απλώς δήλωσα τη συγκίνησή μου που ξαναγύρισες…άντε καλή συνέχεια
Οκτωβρίου 31, 2009 at 1:13 πμ
Εχε χάρη που μετακομίζω αυτές τις μέρες και δεν προλαβαίνω ούτε να τα διαβάσω όπως τους πρέπει ούτε να απαντήσω, γιατί νιώθω πάλι εκείνη την παρόρμηση ανταπάντησης….Βλέπω και τον Κλήμη και σκέφτομαι πως θα περάσουμε ωραίο χειμώνα εδώ μέσα!
ΥΓ: άψογο το παραπάνω, στιχουργικά και νοηματικά
Οκτωβρίου 31, 2009 at 1:16 πμ
ΥΓ2: o Αρανίτσης κάποια στιγμή, γύρω στο 2006 με 7 είχε γράψει στην στήλη του Ελευθεροτυπία το Verba volant scipta manent, που το είχα αλλά το έχασα (αναζητείται, όποιος ξέρει κάτι ας επικοινωνήσει), από το οποίο θυμάμαι (μου θυμίσατε βασικά) το εξής τετράστιχο:
Είχα τότε μια θεία
πυ ‘στριβε χασίς τσιγάρα
κι έγραφε τη βιογραφία
του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα…
Οκτωβρίου 31, 2009 at 1:17 πμ
ΥΓ3: @ Κλήμη: I ‘ve seen God and she is black…
Οκτωβρίου 31, 2009 at 8:27 μμ
Α..Σοφία ναι…ο χειμώνας ξεκινά ζεστά- όσο για το θεό τώρα κι αν πείστηκα: έλεγα ασυνείδητα στην προσευχή μου “black is black i want my baby back” και…κείνη με εισάκουσε!
Οκτωβρίου 31, 2009 at 8:33 μμ
#natalia:
Καλώς ήρθες και πάλι. Ελπίζω να τα λέμε και να μη…ξαναχαθώ
#klimis:
Με συγκινήσατε αγαπητέ. Αλήθεια σας το λέω.
#Σοφία:
Ακόμα η μετακόμιση;
Κι εγώ ελπίζω να είναι καλός ο χειμώνας. Δυστυχώς όμως από τη δουλειά πλέον δε μπορώ να μπαίνω (το κόψανε) οπότε δε θα υπάρχει η δυνατότητα της άμεσης ανταπόκρισης
#Klimis again:
your baby is.. b(L)ack?
Νοεμβρίου 2, 2009 at 12:29 πμ
Ah! aroknow man! are ua?
Νοεμβρίου 3, 2009 at 6:40 μμ
#Klimis:
ok bus a little buty
Νοεμβρίου 3, 2009 at 10:15 μμ
Aaah ke vai vai vai …Mavro ..Hali san na leme…ma …esto!
Νοεμβρίου 3, 2009 at 10:16 μμ
To skotino pnevma metraei…
Νοεμβρίου 12, 2009 at 10:15 μμ
#Klimis:
μετράει τα…χάη