Κρυφτό

Νοεμβρίου 12, 2009 in τα ακατάληπτα

Στη φωτιά των καιρών
και στου κόσμου τα χάη
η καρδιά μου με πάει

Ένα βήμα μπροστά
κι ένα ακόμα όπως κάνω
στο γκρεμό –κοίτα- φτάνω

Όταν πέσω θα δεις
αλεξίπτωτο κάτι
να ανοίγει στην πλάτη

Δε θα είναι φτερό
δε θα ελέγχει την πτώση
ούτε θα με σκοτώσει

Δυο στροφές κι άλλη μια
στο κενό μου θα κάνω
σαν τρελλό αεροπλάνο

κι αντι κάτω, ψηλά
πιο ψηλά θ’ ανεβαίνω
ουρανό θ΄ ανασαίνω

ουρανό γαλανό
μα ένα σύνεφο γκρίζο
θα με κάνει να βρίζω

Ένα σύννεφο γκρί
που σκουραίνοντας μαύρο
θα μού βάφει το κάδρο

Και εκεί μέσα εγώ
σαν στο σύμπαν μια σκνίπα
θα φωνάζω εδώ χτύπα!

Μα αν ακούσει κανείς
Και βαρέσει έστω λίγο
Ε, τότε φως μου θα φύγω

Και θα ψάχνεις εσύ
με τα φώτα αναμμένα
για να βρεις ποιον; Εμένα!

Και σιγά μη με βρεις
Θα’ χω πιάσει νιρβάνα
στου διαόλου τη μάνα

Κι αν μετά βαρεθείς
Και θελήσεις να φύγεις
Τότε εγώ εν ολίγοις

Θα σου πω άντε γεια
στο καλό, να μού γράφεις
κι ας μην είμαι ο Καβάφης