Archive for the 'τα ακατάληπτα' Category
Στη φωτιά των καιρών
και στου κόσμου τα χάη
η καρδιά μου με πάει
Ένα βήμα μπροστά
κι ένα ακόμα όπως κάνω
στο γκρεμό –κοίτα- φτάνω
Όταν πέσω θα δεις
αλεξίπτωτο κάτι
να ανοίγει στην πλάτη
Δε θα είναι φτερό
δε θα ελέγχει την πτώση
ούτε θα με σκοτώσει
Δυο στροφές κι άλλη μια
στο κενό μου θα κάνω
σαν τρελλό αεροπλάνο
κι αντι κάτω, ψηλά
πιο ψηλά θ’ ανεβαίνω
ουρανό θ΄ [...]
Ξαπλωμένος στο κρεββάτι μες στο θάλαμο
με –στο ένα μου το χέρι- ψαροκάλαμο
μακρύ και ίσο
Και με τ’ άλλο να τραβάω το σεντόνι μου
να φωνάζω να μου φέρουν το αφιόνι μου
να ηρεμήσω
Νοσοκόμοι και γιατροί δε με γουστάρουνε
δεν τους κάθομαι το αίμα να μού πάρουνε
κι έχουν θυμώσει
Στο κεφάλι μου σωλήνες και καλώδια
και το σώμα κατακόκκινα ιώδια
το ‘χουν λερώσει
Τι [...]
Απ’ τα πάθη τ΄ ανθρώπινα
όποιο έβρισκα το ‘πινα
σα σφουγγάρι
Και τα εφτά τα θανάσιμα
τα μετρώ για παράσημα
που ‘χω πάρει
Είχα πάντα για μότο μου
το σιχτίρ, το γαμώτο μου
το θεό μου
την πρεμούρα την κάλμα μου
τη βουτιά και το άλμα μου
στο γκρεμό μου
Με -στο στόμα- κλαράκι –μου-
της καρδιάς φυλλαράκι μου
ξεραμένο
σε ένα κόσμο θεόρατο
με περνάγαν’ γι αόρατο
και για ξένο
Ρεβυθούλης με [...]
Πέρασαν μέρες που δεν έχω δώσει στίγμα
χαμένος όντας
μέσα σε αλλόκοτο συναισθημάτων μείγμα
πότε γελώντας
και πότε κλαίγοντας το μαύρο μου το χάλι
σκοτάδι σκέτο
με τα πινέλα μου σπασμένα και ρετάλι
το καβαλέτο
Κι οι ζωγραφιές μου να ‘ναι όλες μια μουντζούρα
χωρίς ουσία
και μες στο κέντρο του καμβά μου μια φιγούρα
να κάνει αστεία
Να στέκεται με το κεφάλι ανεστραμμένο
και να χορεύει
κι ας [...]
Ι
Σαν τον εκθέτη που του κλέψανε τη βάση
αιωρούμαι πάνω από του κόσμου την αχλή
Δε με πειράζει όμως ούτε με ενοχλεί
(δεν είμαι δα ο μοναδικός που τα ‘χει χάσει)
Σαν την καμπύλη αναζητώ τις εφαπτόμενες
κι αυτές τυχαία πού και πού με εντοπίζουν
Μα πέφτουν πάνω μου χωρίς να υπολογίζουν
σωστές τροχιές. Κι οι μέρες οι επόμενες
διαδέχονται άψυχα το κάθε [...]
Στη γωνιά ή στο κέντρο του Σύμπαντος
περιμένω να έρθουν κομήτες.
Μοναχός μου σπουδαίος, μα ασήμαντος
όπου χώνονται και άλλων οι μύτες.
Διατηρώ μία στάση ακέραια.
Λέω το θέλω μα κάνω το πρέπει
Κι είναι η βάση μου αυτή τόσο στέρεα
που για χάρη της γράφονται έπη
Δεν τρομάζει με Ρίχτερ απρόσκλητα
Δεν κουνά ούτε σαχλά ταλαντώνεται
Τι κι αν μένουνε κάποια ανεξόφλητα
χρέη ξοπίσω. Μετά, [...]
Περισσότερο –τίποτα- δεν περισσεύει
-η καρδιά οικονομία στα πάντα-
στο μυαλό παρελθόν που τα μέλλοντα κλέβει
-περασμένα τα χρόνια σαράντα-
Η καρδιά –ποια καρδιά;- δε χτυπά.. –τι είναι ο χτύπος;-
-μια σιωπή που πληγώνει, σαΐτα-
φίδια έρπουν παντού κι έχει γίνει ο κήπος
της καρδιάς –πάλι;- Πάλι! Για κοίτα…
Ανεβάζει στροφές το παλιό το καμιόνι
κι ο γκρεμός δε φοβίζει κανένα
μην κοιτάς προς τα [...]
Είναι στα αλήθεια όλα φτιαγμένα εν Σοφία
και πιο πολύ ο οργανισμός του ανθρώπου
μα ένα λάθος στην αιματική κυκλοφορία
φέρνει τα πάνω κάτω επί τόπου
Άλλες φορές το αίμα πάει στο κεφάλι
-τότε ο παθών συχνά δεν έχει ελπίδα-
όμως υπάρχει κι η περίπτωση η άλλη
που το αίμα σταματά στην κλειτορίδα
Και τότε η ταλαίπωρη η παθούσα
βγάζει μικρά βογκάκια και γελάει
έχει [...]
Ποια ανόητη ευφυΐα επιβουλεύεται
αυτά που έχω με κόπο αποκτήσει
ποιο στόμα με δαγκώνει και με γεύεται
ποια πόρνη το κορμί μου έχει αγαπήσει
Ποια θάλασσα με πήρε μεσοπέλαγα
ποιο αφιλόξενο λιμάνι με έχει χάσει
ποιος θάνατος με κοίταζε και γέλαγα
και ποιο μαχαίρι έχει στα χέρια μου σκουριάσει
Ποιο τρυφερό τραγούδι έχω στα χείλη μου
ποιες νότες και ποια μελωδία ξεχασμένη
για ποιον να [...]
Δεν ξέρω αν θα το αντέξετε -αλλά- θα αλλάξω ύφος
και να σας πω -ειλικρινά- ποσώς με ενδιαφέρει
οριζοντίως πλάγια λοξώς κατακορύφως
-πάλι τον κώλο μου έχω πιει από το μεσημέρι-
Καλώς ορίσατε -λοιπόν- στη μελωδία της φρίκης
στο σήμερα στο αύριο στης μέθης την αιώρα
σου ανήκω -δε σου ανήκω εγώ- άραγε εσύ μου ανήκεις;
-χαλάρωσε μαλάκα μου τέτοια θα λέμε [...]
Με ποιον αγέρα τα μαλλιά μου έχουν σκορπίσει
και η σκιά ποιας άνοιξης με έφερε πάλι εδω
εμένα που από καιρό τα μάτια έχω σφαλίσει
μήπως και δω ένα όνειρο μήπως και θυμηθώ
τι διάολο ψάχνουμε όλοι μας σκυφτοί μέσα στην πάχνη
δίποδα με τετράγωνη καθόλα λογική
στον τετραπέρατο ιστό που φτιάχνει η μνήμη αράχνη
με απίστευτη υπόθεση και ασύλληπτη πλοκή
Εγώ δε [...]
Θα βγω με κοντομάνικο στα χιόνια
-μου αρέσουν -το χεις δει- οι ανατροπές-
θα σφίξω λίγο της καρδιάς μου τα μπουλόνια
και θα στοκάρω της ψυχής μου τις οπές
θα ‘χω το βλέμα μου στραμμένο προς τα πάνω
πιάστηκε ο σβέρκος μου να βλέπω καταγής
το -φτάνει πια!- δε θα το πω, μα θα το κάνω
θα γίνω αγνώριστος… σαν άλλος άνθρωπος [...]
Συνθλίβομαι δια της ατόπου
ένοχος, με συνήγορο μία μνήμη λανθάνουσα
επικοινωνία με το υπόλοιπο σύμπαν με μόνη την αίσθηση της αφής
ψηλαφώντας το μέλλοντα χρόνο μου
τακτοποιώντας τις τεθλασμένες
-τελεστής που αλλοιώνει τα δρώμενα-
θα επαναφέρω όλες μου τις κλίσεις στο οριζόντιο επίπεδο
…και…
έτσι θα ζήσω από δω και πέρα
με μαθηματική ακρίβεια
Μας χωρίζουν τεθλασμένες αποστάσεις
στης μνήμης μου τα κενά πρόσφυγας η σκοτεινή ύλη μιας ανάμνησης
έτσι, δε μένει χώρος για σένα -δυστυχώς-
βλέπεις τούτο το άλγος, έχει την τάση να απλώνεται σε όλο το διαθέσιμο
κάνοντας χωρίς κόπο τις τεθλασμένες, ευθείες
Για τέτοιο ξεπεσμό μιλάμε
Με την ορμή των κεκλιμένων μου επιπέδων
–γνωστή η αδιαλλαξία της μνήμης-
θα συγχρωτιστώ με το θάμπος του μέλλοντος φθινοπώρου.
Εκεί, μασουλώντας το ποιητικό μου στάχυ
ξύνοντας με το μικρό το αυτί μου
θα σκαρφιστώ μια επανάσταση στα μέτρα μας
Όποτε θες, περνάς για μία πρόβα.
-
ΤΑΔΕ ΕΦΗ...
kostaslogh στο ιμάμ μπαϊλντί Σοφία Κολοτούρου στο ιμάμ μπαϊλντί αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο Κρυφτό φαίδρα φις στο Κρυφτό Κ.Κ.Μοίρης στο Κρυφτό Σοφία Κολοτούρου στο Κρυφτό silia στο Κρυφτό kostaslogh στο Κρυφτό stixakias στο πέρα βρέχει stixakias στο Ένοπλη Χάλι 10000movies στο πέρα βρέχει Klimis στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stixakias στο Ένοπλη Χάλι Klimis στο Ένοπλη Χάλι stats
