Στη φωτιά των καιρών
και στου κόσμου τα χάη
η καρδιά μου με πάει

Ένα βήμα μπροστά
κι ένα ακόμα όπως κάνω
στο γκρεμό –κοίτα- φτάνω

Όταν πέσω θα δεις
αλεξίπτωτο κάτι
να ανοίγει στην πλάτη

Δε θα είναι φτερό
δε θα ελέγχει την πτώση
ούτε θα με σκοτώσει

Δυο στροφές κι άλλη μια
στο κενό μου θα κάνω
σαν τρελλό αεροπλάνο

κι αντι κάτω, ψηλά
πιο ψηλά θ’ ανεβαίνω
ουρανό θ΄ ανασαίνω

ουρανό γαλανό
μα ένα σύνεφο γκρίζο
θα με κάνει να βρίζω

Ένα σύννεφο γκρί
που σκουραίνοντας μαύρο
θα μού βάφει το κάδρο

Και εκεί μέσα εγώ
σαν στο σύμπαν μια σκνίπα
θα φωνάζω εδώ χτύπα!

Μα αν ακούσει κανείς
Και βαρέσει έστω λίγο
Ε, τότε φως μου θα φύγω

Και θα ψάχνεις εσύ
με τα φώτα αναμμένα
για να βρεις ποιον; Εμένα!

Και σιγά μη με βρεις
Θα’ χω πιάσει νιρβάνα
στου διαόλου τη μάνα

Κι αν μετά βαρεθείς
Και θελήσεις να φύγεις
Τότε εγώ εν ολίγοις

Θα σου πω άντε γεια
στο καλό, να μού γράφεις
κι ας μην είμαι ο Καβάφης

Στρατό δεν πήγες, ο μπαμπάκας είχε βύσμα
ούτε χρειάστηκε ποτέ σου να δουλέψεις
Αυτό που λένε λαϊκά «να την παλέψεις»
ήταν εκτός απ’ της ανάγκης σου το πρίσμα

Τα βράδια απ’ την τρομάρα σου χεσμένος
φύλαγες τσίλιες για να κλέψετε παπάκια
μετά μπιλιάρδο πιο μετά ποδοσφαιράκια
κι ο κόσμος όλος βαρετός και σιχαμένος

Κάτι να σπάσει της ανίας σου το δέρμα
κάτι να αλλάξει αυτό τον κόσμο που δεν πάει
κάτι να κάνει το σφυγμό σου να χτυπάει…
Έτοιμος ήσουν να δεχτείς το σάπιο σπέρμα

Σε βρήκαν κάποιοι στην πλατεία να βολοδέρνεις
και σού πιπίλησαν το νου σαν καραμέλα
σού βάλαν πάνω απ’ τα σκατά λίγη δαντέλα
και από τότε όπου πας γαμάς και δέρνεις

Εσύ μεγάλωνες ενώ μικραίναν οι άλλοι
σιγά μην ξέρουνε το νόημα της Ιδέας
από τσιράκι τώρα είσαι Δεκανέας
πήρες και όπλο αληθινό. Ηδονοζάλη!

Πάρε γκαλάσνικοφ μαλάκα. Βγες και βάρα
Βάρα. Το φόνο πες μετά αγαθοεργία
Συγχώρα με όμως που παθαίνω αλλεργία
όταν νομίζεις ότι είσαι ο Τσε Γκουεβάρα

Ξανθούλα ή μελαχρινή δε με πειράζει
Σώμα γεμάτο από χυμούς κι από πτυχώσεις
Δε με ενδιαφέρει αν ποτέ θα μ’ αθωώσεις
σε θέλω τώρα. Εσύ τι θες, ούτε με νοιάζει

Πρώτη μου αίσθηση η αφή, θα σε αγγίζει
(το άρωμά σου αρχικά θα το αγνοήσω)
θα πλησιάσω και χωρίς να σε ρωτήσω
ψιθυριστά θα πω ένα “baby take it easy”

και το κορμί σου σαν κουρσάρος θα αλώνω
βάζοντας όλο μου τον πόθο και τη ζέση
όπως –θυμάσαι;- ήταν σαν σε πρωτοείδα

με βία, απότομα, παντού θα σε δαγκώνω
μέχρι το σώμα σου να κόψω δυο στη μέση
για να μπορέσω να σε φάω μικρή σταφίδα

Πάρτε στα χέρια μια μπριζόλα. Κάντε πόζες
θέλω να γίνετε τσαχπίνες και μπριόζες
Μετά θα βάλουμε φιλέτο στο κεφάλι
κι ένα μπιφτέκι γαλοπούλας στη μασχάλη

Έτσι θα βγάλετε ΛΕΦΤΑ. Ευρώ, Δολάρια
κι αυτά που κάνετε εδώ τα σεμινάρια
εκτός του ότι βελτιώνουν τη ζωή σας
βοηθάν’ να φτιάξει και το σχήμα στο βυζί σας

Ποια Ιφιγένεια –καλέ- και ποια Αντιγόνη
κώλος χρειάζεται στητός, βυζί λεμόνι
και στο περπάτημα η μέση σας να σπάει
και να πετάγεται ο γοφός λίγο στο πλάι

Όνειρο απρόσιτο. Να γίνεις Top μοντέλο
σα να μην είχε την τιμή κάποιο άλλο «θέλω»
να μπει κι αυτό στη γκάμα των επιλογών σου
κι ας μην τραβά το θαυμασμό των διπλανών σου…

Και πώς να μην σού γίνει πρώτη επιλογή σου;
Αφού την είδες και αλλιώς την προκοπή σου
τόσα πτυχία διατριβές δημοσιεύσεις
κι ούτε ένα κόσμημα δεν είχες να φορέσεις

Καλά τα λούσα και τα εύκολα τα φράγκα
Μα το παλάτι ίσως προκύψει μια παράγκα
π’ αντί για θρόνο θα ‘χει ασήμαντη μια θέση
χωρίς το glamour και δεν ξέρω αν θα σ’ αρέσει…

Εδώ τα δύσκολα δεν είναι να κερδίσεις
ούτε να πουν το όνομά σου στις ειδήσεις
Το δύσκολο είναι να διακρίνεις αν η νίκη
είναι το αντίτιμο που σου ‘δωσαν για νοίκι…

Πάλι βουλώσανε τα λούκια και τα ρείθρα
έξω απ’ το τζάμι μου κοιτώ μια μπουρμπουλήθρα
που όσο αυξάνει η βροχή αυτή χοντραίνει
σαν παντρεμένη

Είναι ο καιρός όλο παράξενες εκφάνσεις
με αλλοπρόσαλλες για μένα διακυμάνσεις
τη μια γλυκούλης και την άλλη τρελαμένος
σαν παντρεμένος

Το ‘βαλε πείσμα η βροχή να μας μουσκέψει
πάει καιρός που με παιδεύει μία σκέψη
κι αναρρωτιέμαι μήπως λίγο αργά το σκέφτηκα
Γιατί παντρεύτηκα;

Μονάχος στον ιππόδρομο με ένα κουτάκι μπίρα
στα άλογα από μικρός είχα μεγάλη πείρα
και τώρα που έγινα όπως λεν μεγάλο γαϊδούρι
μού έμεινε ανεξίτηλο για πάντα ένα κουσούρι

Ποντάρω ρέστα συνεχώς παίζω καλά τη μπλόφα
είμαι -πώς να το κάνουμε- φτιαγμένος απ’ τη στόφα
των μεγαλύτερων παικτών που ξέρουν να κερδίζουν
κι όταν τα πάντα χάνουνε μόνο τη μοίρα βρίζουν

Μόνο τη μοίρα. Ασφαλώς! Αφού αυτή τα φταίει
Δικά της τα προβλήματα δικά της και τα χρέη
γι αυτό και ξεπουλιόμαστε στον κόσμο όσο όσο
κι έπειτα ρέστοι και ταπί κάνουμε τον καμπόσο

Κι όταν σε άλογο κουτσό ξανά ποντάρουμε
την ψυχραιμία και την κράση μας τεστάρουμε
Μα όσο μαλώνουνε τα θέλω με τα πρέπει μας
ούτε ένα κέρμα δε θα μπει μέσα στην τσέπη μας…

υγ
στην τελευταία στροφή γίνεται ζεϊμπέκικο

Ξαπλωμένος στο κρεββάτι μες στο θάλαμο
με –στο ένα μου το χέρι- ψαροκάλαμο
μακρύ και ίσο
Και με τ’ άλλο να τραβάω το σεντόνι μου
να φωνάζω να μου φέρουν το αφιόνι μου
να ηρεμήσω

Νοσοκόμοι και γιατροί δε με γουστάρουνε
δεν τους κάθομαι το αίμα να μού πάρουνε
κι έχουν θυμώσει
Στο κεφάλι μου σωλήνες και καλώδια
και το σώμα κατακόκκινα ιώδια
το ‘χουν λερώσει

Τι γυρεύω εγώ εδώ γαμώ την τρέλλα μου;
πού ‘ν’ η μάνα, ο μπαμπάς μου, η κοπέλα μου;
και πώς με λένε;
Πότε χτύπησα και πότε με μαζέψανε;
ποιοι με φέραν’ εδώ μέσα και με με ζέψανε;
Κι αυτοί που κλαίνε;

Ποιοι είν’ αυτοί και ποιος τους έφερε στο πλάι μου
πάνω που είχα πάρει μόνος το κολάι μου
κι είχα ζωηρέψει
Μού την πέσαν να με κάνουν υποχείριο
μα δεν ξέρουνε με τι άτομο μυστήριο
έχουνε μπλέξει

Έχω κάτι αλλά δεν ξέρω ποιος το έφερε
κάποιοι είπαν κι ο πατέρας πως υπέφερε
απ’ το ίδιο δράμα
Άλλοτε έχανε αιφνιδίως τις αισθήσεις του
άλλοτε έπεφτε -κι αυτός- θύμα μιας κλίσης του
Μεγάλη γκάμα!

Ψυχικά με βρίσκουν άρτιο. Αρτιότατο
μόνη λύση ένα παπά ή αιδεσιμότατο
να με διαβάσει
Λένε μέσα μου ο διάολος πως φουντάρισε
κι ό,τι μού είχε μείνει σόι το μαγάρισε
κι έχω χαλάσει

Να τις χέσω τις σπουδές και τα πτυχία τους
αν κριθεί από εμένα η ευστοχία τους
στις διαγνώσεις
Τότε φίλε αν σε πιάσουνε στα χέρια τους
τα καλύτερα να είναι τα ξεφτέρια τους
δε θα γλυτώσεις

Τι να λέμε. Είναι ηλίου φαεινότερο
Το μυαλό δεν το φορτώνεις περισσότερο
από όσο αντέχει
Ποιοι διαόλοι ποιοι παπάδες ποια εξαπτέρυγα
Δώστε μου ένα κρεββατάκι μες στην πτέρυγα
του …πέρα βρέχει…

Τόσους μήνες σιωπηλός
κάτι θα ‘χει ασφαλώς
μαζέψει εντός του

Την ανέμη του κλωτσά
σκάει ένα «κούκου-τσα»
και ένα δώστου

Και αρχίζει να ριμάρει
με χαρτί με καλαμάρι
και με πλήκτρα

Άντε πάλι μια απ’ τα ίδια
θα μας πρήζει τα αρχίδια
μέρα νύχτα….

Δεν του βγαίναν’ τα Σονέτα
κι είπε «μάγκα ξέχασέ τα
πάμε γι άλλα»

Άρπαξε πεντέξι μίζες
και επιστροφή στις ρίζες
(Τι κουφάλα!)

Ετοιμάσου αναγνώστη
κάνε το ναυαγοσώστη
και το φάρο

Λέω ένα «Φτου και βγαίνω»
δε γνωρίζω πού πηγαίνω
μα…γουστάρω!

Από σήμερα και μέχρι να συμπληρωθούν 100+1 Σονέτα θα εμφανίζομαι σε άλλο μαγαζί…

Ο νέος τόπος είναι εδώ

υγ
Δε θα χρησιμοποιηθεί τίποτα έτοιμο. Ό,τι προκύπτει θα δημοσιεύεται.

Εδώ και μήνες αυτό το blog ζει διασωληνωμένο.

Ήρθε πια ο καιρός να αφαιρέσω τη μηχανική υποστήριξη

Αν επιζήσει έχει καλώς.

Αν όχι

Άντε… και καλή τύχη μάγκες!

Και οι στίχοι για τη Σοφία

Ληστέψανε την τράπεζα
και τι με νοιάζει εμένα
δεν είμαι με κανέναν.
Σου λέω καλά της κάνανε
γιατί μας προκαλούσε…
γεμάτη εκατομμύρια, ενώ κι ο Θεός πεινούσε!

Περαστικοί, αδιάφορα,
εκάτσαν κι εκοιτούσαν.
Του διευθυντή της οι κοιλιές,
κι αυτούς τους ενοχλούσαν.

Κάποιος πανικοβλήθηκε
μπας κι ήτανε ο γιος του
κι ο ιδρωμένος λογιστής,
μπας κι ήταν ανεψιός του
κι όσο για τον ταμία
που πήγε ν’ αμυνθεί,
όταν αναρωτήθηκε για ποιόν και το γιατί,
“στα τέτοια μου” ψιθύρισε
και γέμισε τις τσάντες.

Άντε και καλή τύχη μάγκες!

Στο μπάτσο βλέπεις πέρασε μονάχα η κοροϊδία,
να έχει την ψευδαίσθηση πως είναι εξουσία,
και τώρα η χήρα του με δυο ορφανά,
με τρεις κι εξήντα σύνταξη, τη μοίρα βλαστημά
και μια γνωστή αιτία…

Ψωρο-κορώνα-γράμματα
στο τζόγο της ζωής
«Επάγγελμα;» «Ποιό επάγγελμα;»
«Τι επάγγελμα;» «Ληστής»

Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,
αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.
Η απελπισιά περίστροφο και σφαίρες της, οι ανάγκες

Άντε… και καλή τύχη μάγκες!

υγ
Κοίτα να δεις πόσο επίκαιροι είναι τούτοι οι στίχοι!